sobota, 30 listopada 2013

I NIEDZIELA ADWENTU

 
                                                                 (Mt 24,37-44)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Albowiem jak w czasie przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Wtedy dwóch będzie w polu: jeden będzie wzięty, drugi zostawiony. Dwie będą mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, druga zostawiona. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie. A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o której porze nocy złodziej ma przyjść, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie.
    Adwent rozpoczyna nowy rok liturgiczny i w swojej strukturze dzieli się na dwie części. Oddają to dobrze czytania liturgiczne. Pierwsza niedziela Adwentu kierunkuje naszą refleksję na wieczność. Kolejne przygotowują bezpośrednio do świąt Bożego Narodzenia.
    Adwent zaczyna się zwykle na przełomie listopada i grudnia. Jest to czas przechodzenia z jesieni w zimę. Czas szczególny. Przyroda, świat, człowiek po wielkiej ekspansji wiosny, lata, witalności, życia przechodzi w stan szarości, wyciszania, obumierania.
Ten czas chce nam niejako na nowo uświadomić, że wszystko poza Bogiem jest kruche, nietrwałe, zniszczalne.
    Jeden z poetów ujął to w ten sposób: Wczoraj nigdy się nie powtórzy. Dzisiaj szybko będzie jutrem. Jutro szybko stanie się wiecznością.
    Czytania liturgiczne mówią dziś o ponownym przyjściu Chrystusa w chwale i przygotowaniu na to przyjście. Ponowne przyjście Chrystusa jest pewne. Natomiast czas pozostaje tajemnicą. Dlatego Jezus wzywa nas do czuwania.
    W jaki sposób czuwać? Myślę, że z wiarą, ufnością i w radości. Dziś w świecie jest dużo beznadziei, zwątpienia, smutku, rozpaczy. Przygniata nas przeszłość i może zmarnowane lata. Przytłacza przyszłość i brak perspektyw, przytłaczają nas codzienne problemy, choroby, cierpienie, śmierć.
    I nasze życie przypomina taki kołowrót oczekiwań i niespełnienia. Gonimy, biegamy, szukamy, oczekujemy. Przeżywamy rozterki, rozczarowania. Myślimy o przyszłości, czekamy lepszego jutra. I znów frustracje, brak spełnienia.
    Zapominamy, że pomiędzy niepowtarzalną przeszłością, a przyszłością, która jest tajemnicą, niewiadomą, jest teraźniejszość, jest dziś, kolejny dzień, kolejna szansa. I w tym dziś mogę cieszyć się życiem, czynić dobro, czerpać radość, otwierać się na łaskę Boga, być wiernym.
   Adwent jest również czasem głębszej refleksji nad obecnością Boga w ludzkiej historii i w naszym życiu.
   Samo słowo adwent oznacza przyjście, obecność.  Chrześcijanie przejęli to słowo w odniesieniu do Jezusa. To sam Chrystus jest Władcą, Królem, Bogiem, który zstępuje na ziemię, objawia się człowiekowi.
   Adwent oznacza, że Bóg nawiedził swój lud. Bóg jest wśród nas, nie wycofał się z naszego życia, z naszego świata. Jest to obecność, którą niektórzy teologowie określają słowem już i jeszcze nie. Już, ponieważ obecność Boga wśród nas jest faktem. Jeszcze nie – ponieważ ta obecność jeszcze się nie dopełniła. Dopełni się  w indywidualnym wymiarze w chwili naszej śmierci.
   W głęboki sposób ten fakt obrazują nasze polskie roraty. Według starodawnego zwyczaju odprawia się je wcześnie rano, gdy ziemia jest jeszcze spowita w ciemnościach. Jest to symbol ziemi i ludzkości, pozostającej w ciemnościach błędu, grzechu, śmierci. W czasie rorat zapala się świecę roratną. Symbolizuje ona przychodzącego Chrystusa – Światłość Świata.
    Druga część Adwentu, a zwłaszcza ostatnie dni przygotowują bezpośrednio do ponownego przeżycia w liturgii uroczystości narodzenia Jezusa w Betlejem i objawienia się Boga człowiekowi.
   W te dni wprowadza nas Jan Chrzciciel i Maryja. Wybitny niemiecki teolog Hans Urs von Balthasar porównuje Adwent do bramy, poprzez którą wkracza się do świątyni Bożego Narodzenia. Brama ta jest strzeżona przez dwóch strażników. Pierwszy z nich to bezkompromisowy, wymagający, surowy asceta – Jan Chrzciciel. Drugi jest pokorny, wewnętrznie skupiony, cichy i kontemplatywny. To Maryja.
   Między Janem Chrzcicielem – ostatnim prorokiem, zapowiadającym przyjście Chrystusa, a Maryją jest wielka różnica. Jednak obydwoje są nieodzowni, by Bóg mógł rozbić między nami swój namiot. Obydwoje są dla nas wzorem i pomocą w przeżyciu Adwentu i radości Bożego Narodzenia.
     Prośmy ich dziś, byśmy cierpliwie, z wiarą i ufnością trwali w naszym ziemskim Adwencie i mogli cieszyć się radością pełni Adwentu w niebie. Prośmy ich też o radość płynącą z faktu, że Bóg nawiedził swój lud i chce nawiedzić każdego z nas.

sobota, 23 listopada 2013

UROCZYSTOŚĆ CHRYSTUSA KRÓLA WSZECHŚWIATA

Łk 23, 35-43

„Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. Lecz członkowie Wysokiej Rady drwiąco mówili: Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli On jest Mesjaszem, Wybrańcem Bożym. Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie. Był także nad Nim napis [w języku greckim, łacińskim i hebrajskim]: To jest Król żydowski. Jeden ze złoczyńców, których [tam] powieszono, urągał Mu: Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas. Lecz drugi, karcąc go, rzekł: Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież ‑ sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił. I dodał: Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa. Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju”.
   
  Św. Łukasz w dzisiejszej Ewangelii przedstawił swoistą parodię kontemplacji Jezusa – Króla. Są w tej scenie triumfujący, i wyszydzający Jezusa członkowie Wysokiej Rady, faryzeusze. Sądzą, że udało im się zdetronizować niedoszłego króla z Jego ambicji.
Cynizm i szyderstwa z królewskiej godności Jezusa pochodzą również od żołnierzy i jednego ze skazańców.
    Pod krzyżem jest milczący tłum. Stoi i patrzy – zalękniony i niezdecydowany. Wydaje się, że te wydarzenia go przerastają.
I jest wreszcie „dobry łotr”, jedyny w tej scenie, który uwierzył w Jezusa, który odkrył w Jego cierpieniu i obliczu – Boga. On jako pierwszy otrzymał obietnice udziału w królestwie Jezusa. Poprzez kontemplację Jezusa na krzyżu, stopniowo dojrzało w nim ziarno uczciwości i prawdy. „Prawdę o sobie, prawdę o winie, człowiek potrafi znieść tylko wtedy, kiedy spotyka się z nową, większą prawdą, prawdą Bożą, która nazywa się: przebaczenie” (Benedykt XVI).
 „Dobry Łotr” to człowiek, który w stosunkowo krótkim czasie na nowo odbudował swoje życie i relacje życiowe; z przemocy i krzywd zadawanych innym i sobie przeszedł do przyjaźni, wierności, przejrzystości, zaufania, miłości. Ten człowiek w doskonały sposób zrozumiał Ewangelię; zrozumiał, że w Ukrzyżowanym objawia się potęga Boga w sposób odmienny od jego wyobrażeń i życia.
Na tak głębokie nawrócenie, Jezus miał tylko jedną odpowiedź: ”Zaprawdę, powiadam ci, dziś ze Mną będziesz w Raju”. Nawrócony, umierający na krzyżu przestępca jest pierwszym zbawionym przez Jezusa.
Wobec krzyża można otworzyć się na miłosierdzie Boże, stając w pokorze i bojaźni (jak dobry łotr). Można również odrzucić i przekląć krzyż i Jezusa (jak drugi złoczyńca).
                          Gdzie ja odnajdę się w tej scenie? Kim dla mnie jest Jezus Król?
      PANIE JEZU, moim pragnieniem jest  usłyszeć  na koniec mojego życia , że "dziś będziesz ze mną w Raju". JEZU,  proszę wysłuchaj mnie !!!

sobota, 16 listopada 2013

XXXIII NIEDZIELA ZWYKŁA

                       
(Łk 21, 5-19)
         
Gdy niektórzy mówili o świątyni, że jest przyozdobiona pięknymi kamieniami i darami, Jezus powiedział: «Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony». Zapytali Go: «Nauczycielu, kiedy to nastąpi? I jaki będzie znak, gdy się to dziać zacznie?» Jezus odpowiedział: «Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono. Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: „Ja jestem” oraz „nadszedł czas”. Nie chodźcie za nimi. I nie trwóżcie się, gdy posłyszycie o wojnach i przewrotach. To najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec». Wtedy mówił do nich: «Powstanie naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu. Będą silne trzęsienia ziemi, a miejscami głód i zaraza; ukażą się straszne zjawiska i wielkie znaki na niebie. Lecz przed tym wszystkim podniosą na was ręce i będą was prześladować. Wydadzą was do synagog i do więzień oraz z powodu mojego imienia wlec was będą do królów i namiestników. Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa. Postanówcie sobie w sercu nie obmyślać naprzód swej obrony. Ja bowiem dam wam wymowę i mądrość, której żaden z waszych prześladowców nie będzie się mógł oprzeć ani się sprzeciwić. A wydawać was będą nawet rodzice i bracia, krewni i przyjaciele i niektórych z was o śmierć przyprawią. I z powodu mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich. Ale włos z głowy wam nie zginie. Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie». 

   Upadek Świętego Miasta będzie wielki – taki, że nikt sobie go nie wyobraża i się go nie spodziewa. Wszystko co wydawało się najdroższe sercu, co wydawało się równe z Bogiem, ulegnie zaprzeczeniu. Jerozolima była widzialnym spełnieniem dotychczasowej obietnicy Jahwe, a Świątynia znakiem Jego realnej obecności i zapowiedzą przyjścia Mesjasza. Bóg miał jednak inny plan. Świątynia nie była celem. Jest środkiem do celu. Podobnie jest z tym wszystkim co otrzymujemy w doczesnym życiu – dobrobyt, kultura, rodzina, przyjaciele, hobby.
Jak wygląda twój stosunek do tych rzeczy Czy zdajesz sobie sprawę, z tego, że to tylko środki co celu, a twoi najbliżsi nie są twoją „własnością”?
   Dla żydów wraz z upadkiem Jerozolimy „świat się skończył” ale przecież życie toczyło się dalej. Czy to koniec świata czy też koniec pewnego wyobrażenia o świecie? Czy Twoje serce jest otwarte na wolę Boga, na „coś więcej” co nie mieści się w wyobrażeniu Twojego świata? Najczęściej jest to doświadczenie śmierci bliskiej osoby. „Dlaczego Panie odbierasz mi wszystko!?”  „Nie wszystko, tylko to, co do tej pory wydawało Ci się wszystkim”. Wiele osób jest jednak tak nieprzejednanych w swoim światopoglądzie, że są gotowi prześladować innych w imię swojego obrazu świata. Dlatego ginęli prorocy, ukrzyżowano Jezusa, cierpieli chrześcijanie. Boże zaproszenie, na które odpowiedzieli, było nie do zniesienia dla żydów oraz pogan. To zaproszenie i świadectwo wytrwania w odpowiedzi na nie jest wyzwaniem również dziś.
   Jezus wiedział jakie konsekwencje przyniesie Jego przykazanie miłości, całkowicie różne od przykazań jakie znano do tej pory. Jego siłą jest prostota. Wobec niego opadają wszystkie maski. Nie ma w nim nic z wyrachowania czy interesowności. Ta autentyczność jest najlepszą obroną.
Jak jest z Twoim przeżywaniem relacji z Jezusem? Czy jest ona prosta czy wyrachowana? Daje Ci pokój i radość, czy jest przyczyną nieustannego konfliktu w którym musisz wybierać, jednać  i usprawiedliwiać siebie?
  
Proszę o  otwartość serca na to, co Bóg dla mnie przygotował, na to z czego chce mnie oczyścić i pomóc mi osiągnąć prawdziwą wolność wewnętrzną.

 

sobota, 9 listopada 2013

XXXII NIEDZIELA ZWYKŁA

„Wówczas podeszło do Niego kilku saduceuszów, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zagadnęli Go w ten sposób: Nauczycielu, Mojżesz tak nam przepisał: Jeśli umrze czyjś brat, który miał żonę, a był bezdzietny, niech jego brat weźmie wdowę i niech wzbudzi potomstwo swemu bratu. Otóż było siedmiu braci. Pierwszy wziął żonę i umarł bezdzietnie. Wziął ją drugi, a potem trzeci, i tak wszyscy pomarli, nie zostawiwszy dzieci. W końcu umarła ta kobieta. Przy zmartwychwstaniu więc którego z nich będzie żoną? Wszyscy siedmiu bowiem mieli ją za żonę. Jezus im odpowiedział: Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania. A że umarli zmartwychwstają, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa "O krzaku", gdy Pana nazywa Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla niego żyją”.
   Saduceusze nie cieszyli się dobrą sławą w starożytnym judaizmie, gdyż odrzucali wiarę w zmartwychwstanie i istnienie aniołów. Opierali się głównie na Pięcioksięgu. Aby ośmieszyć ideę zmartwychwstania i skompromitować Jezusa wykorzystują prawo lewiratu (Pwt 25, 5). Prawo nakazywało mężczyźnie wzbudzić potomka, w sytuacji śmierci brata i bezdzietności bratowej. Było ono wyrazem ekonomicznej i społecznej troski o wdowy. Saduceusze nawiązują do Księgi Tobiasza, w której zazdrosny demon Asmodeusz zabił siedmiu mężów Sary (Tb 3, 7n). Wobec tego pojawia się pytanie, czyją żoną będzie po śmierci?
     Pytanie saduceuszów jest pustą retoryką, która nie dotyka istoty problemów i przerzuca uwagę na rzeczy drugorzędne. Podobną retorykę obserwujemy w polityce i massmediach. Zamiast podejmować poważne problemy dotyczące życia i egzystencji (ekonomiczne, społeczne), politycy (i dziennikarze) zajmują się pseudoproblemami, kazuistyką, zaciemnianiem tego, co istotne. Świadomie lub nie ulegają pułapce saduceuszów. Podobna postawa może zagrażać naszemu życiu duchowemu. Zamiast podejmować duchowe i egzystencjalne pytania o sens i wartość życia możemy pozostawać na ich obrzeżach, zajmując się tym, co względne lub nieistotne.
Jezus odpowiadając saduceuszom pomija problem kazuistyki i dotyka głębi problemu. Odwołuje się do Wj 3, 6, gdzie jest mowa o Bogu żywym. Jezus sięga do serca Pisma, do korzeni. Jeżeli Bóg jest Bogiem żywych, musiał wzbudzić do życia Abrahama, Izaaka i Jakuba. Jeżeli Bóg kocha człowieka, nie może pozostawić go w mocy śmierci. I to jest Dobra Nowina dla nas. Nasze życie wykracza poza doczesną związaną z cierpieniem i bólem ziemską egzystencję. Jego celem jest Bóg, jest Miłość która przetrwa śmierć.
Życie duchowe przekracza ziemski wymiar myślenia, nie obowiązują w nim prawa rozwoju ani narodzin i śmierci. Wszystko będzie nowe, duchowe, oczywiste, przeniknięte Bogiem i miłością. Będziemy równi aniołom, a więc nie podlegający ludzkiemu wymiarowi hierarchii. Co więcej, będziemy w dosłownym tego słowa znaczeniu dziećmi Bożymi. Rzeczywistość, której doświadczamy na ziemi w zwierciadle, ukaże się w pełni. Św. Jan pisze: Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest (1 J 3, 2).
Zmartwychwstanie nie jest „ożywieniem trupa” czy tylko przedłużeniem życia ziemskiego (jak sądzili faryzeusze), ale „jakościowym skokiem”, nową egzystencją, w której uczestniczy cała przemieniona osoba (por. 1 Kor 15, 35nn).
Czy nie próbuję zaciemniać ogólnikami, teorią istotnych problemów mojego życia? Czy nie uciekam w sprawy zewnętrzne, by nie wchodzić w głębię samego siebie i prawdy o sobie? Jakie sprawy wżyciu są dla mnie naprawdę ważne?
Czy prawda o zmartwychwstaniu i życiu wiecznym jest mi bliska? W jaki sposób żyję na ziemi perspektywą wieczności? Jaki obraz Boga noszę w swoim sercu? Czy Bóg miłości jest mi bliski? Czy wierzę w Boga żywego, osobowego, czy raczej jest dla mnie ideą, nieokreślonym Absolutem „bez twarzy”?
 
 

sobota, 2 listopada 2013

XXXI NIEDZIELA ZWYKŁA

                                         ( Łk 19,1-10)

Jezus wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto. A był tam pewien człowiek, imieniem Zacheusz, zwierzchnik celników i bardzo bogaty. Chciał on koniecznie zobaczyć Jezusa, kto to jest, ale nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić. Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu. Zeszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy, widząc to, szemrali: Do grzesznika poszedł w gościnę. Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie. Na to Jezus rzekł do niego: Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama. Albowiem Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło.
     

    Zacheusz dowiaduje się, że do Jerycha przyszedł Jezus. W jego sercu zrodziło się pragnienie, by Go zobaczyć. Można przypuszczać, że było ono w nim już obecne od dłuższego czasu. Wychodząc w stronę tłumu Zacheusz szybko orientuje się, że jest zbyt niski, by zrealizować swoje pragnienie. Spotyka się ze swoją słabością, problemem, przeszkodą. W życiu są sytuacje, które budzą w nas kompleksy i zranienia z przeszłości. Jedni w tym momencie wycofują się z realizacji swoich pragnień, marzeń. Zacheusz do nich nie należy. Jest zdeterminowany. Biegnie do przodu i wspina się na drzewo. Pragnienia, które znajdują się na głębi jego serca zwyciężają z przykrymi uczuciami, które, choć mocno dają znać o sobie, pojawiają się zaledwie na powierzchni.
Jakie sytuacje powodują we mnie przykre emocjonalne reakcje? Czy jest we mnie pragnienie spotkania z Jezusem i opowiedzenia Mu o swoich uczuciach?
    Zacheusz w swoich pragnieniach nie liczył na więcej, niż tylko to, by zobaczyć Jezusa. Jezus dostrzegł szlachetny impuls, jaki narodził się w Zacheuszu i spojrzał na niego, ofiarując mu znacznie więcej, niż mógł sobie wyobrazić. Jezus zainicjował relację z Zacheuszem. Jego spojrzenie spotkało się ze wzrokiem siedzącego na drzewie.
 Czy spojrzenie Jezusa przekuwam dziś na konkretne postawy życiowe? Czy gości we mnie przekonanie, że moja obecna relacja z Jezusem jest wynikiem Jego inicjatywy?
    Jezus wprasza się do domu Zacheusza, który z radością Go przyjmuje. Schodzi z drzewa a następnie decyduje się na odważne kroki rozdania części swojej majętności ubogim. Jego działanie wynika wprost z doświadczenia Jezusa. Dom, w którym dokonuje się spotkanie z Mistrzem jest miejscem codzienności, sferą intymności, przestrzenią prywatną. Właśnie tam Jezus chce dotrzeć ze swoją miłością. Jego obecność w takim miejscu przynosi zbawienie, którego celem oddziaływania jest każdy zakamarek mojego serca.
 Jakie przestrzenie mojego życia wymagają jeszcze Bożej interwencji? Czy są może takie miejsca, które chcę przed Bogiem ukryć? Co pomaga mi w otwieraniu się na Jezusa, który dla mojego zbawienia poniósł śmierć i zmartwychwstał?

niedziela, 27 października 2013

XXX NIEDZIELA ZWYKŁA

                       alt         (Łk 18,9-14)
Jezus powiedział do niektórych, co ufali sobie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść: Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam. Natomiast celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi i mówił: Boże, miej litość dla mnie, grzesznika. Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony. 
 
   Słowo Boga stało się ciałem i zamieszkało między nami. Jezus mówił do swoich uczniów. Dzisiaj mówi do ciebie. Słowo Boga chce wniknąć w ciebie i rozpromienić swoim światłem twoje wnętrze, abyś mógł stanąć w prawdzie.
   Przypowieść, którą referuje święty Łukasz ewangelista, opisuje różne rodzaje pobożności. Jaki jest twój sposób zwracania się do Boga? W jakich okolicznościach kierujesz ku Niemu swoje myśli? Co zazwyczaj stanowi treść twojej rozmowy z Bogiem? Jaki jest jej cel?
   Bohaterowie przypowieści pragną tego samego – usprawiedliwienia w oczach Boga. Jeden z nich stwierdza przed Bogiem, że już jest sprawiedliwy. Natomiast drugi wie, że jeszcze taki nie jest. Takim może się dopiero stać.
   Przyjrzyj się postawie faryzeusza. Stoi przed Bogiem. Zobacz oczami wyobraźni, jakie są jego gesty i jak odnosi się do celnika. Stań koło niego i usłysz, jak z jego wnętrza wydobywają się te słowa: „Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Poszczę dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę z wszystkiego, co nabywam”.
   Teraz przyjrzyj się postawie celnika. Stoi z daleka, oczy ma spuszczone i bije się w pierś. Zobacz to wszystko oczami wyobraźni. Stań przy nim i usłysz, jak mówi: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika”.
  Faryzeusz usprawiedliwia się porównując się do innych. Jest pewien, że na ich tle wypada lepiej. Jest przekonany o swojej prawości. W swoim mniemaniu już sam ją osiągnął. Celnik nie uważa siebie samego za osobę prawą, lecz prosi Boga o litość. W ten sposób otwiera się na sprawiedliwość, która pochodzi od Boga.
   Jezus opowiadając swoją przypowieść, pyta cię: Jaki jest twój stosunek do sprawiedliwości? Czy sam siebie próbujesz uczynić sprawiedliwym w oczach Boga? Czy raczej pozwalasz, aby to Bóg uczynił cię sprawiedliwym w twoich oczach?

Panie, pomóż bym uświadomił sobie własną słabość i pozwolił, aby to Bóg czynił mnie sprawiedliwym.

 

sobota, 19 października 2013

29 NIEDZIELA ZWYKŁA

„Powiedział im też przypowieść o tym, że zawsze powinni modlić się i nie ustawać: W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: Obroń mnie przed moim przeciwnikiem. Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie. I Pan dodał: Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia mówi. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?”
 

 
W przypowieści o ubogiej wdowie Jezus kreśli dwie przeciwstawne postacie. Pierwszą jest niesprawiedliwy sędzia. Sędzia jest praktycznym ateistą, nie liczy się z Bogiem ani przykazaniami. W konsekwencji nie liczy się z ludźmi.
Zgodnie ze starożytnym prawem sędziowie mieli okazywać bojaźń Bożą i bronić uciśnionych. Istniały przewidziane prawem surowe kary dla niesprawiedliwych sędziów. Sędzia z przypowieści Jezusa nie jest bezstronny. Prawdopodobnie jest przekupiony (por. Iz 1, 23). Egzegeci podkreślają, że przypuszczalnie grozi wdowie konfiskatą ziemi (por. 2 Krl 4, 1).
Jego bezbożność znajduje odbicie w życiu moralnym. Jest „twardy, nieczuły, niewrażliwy, antypatyczny, odpychający” (A. Pronzato). Człowiek, jakiego nie chcielibyśmy spotkać na swej drodze. Sędzia jest zamknięty w skorupie własnego egoizmu. Jest zimny, cyniczny i nieczuły wobec cierpienia, bólu i łez. Nie interesuje go sprawiedliwość ani cierpienie człowieka niesłusznie skrzywdzonego.
Charakterystyka sędziego wskazuje, że  (w sensie alegorycznym) nie jest nim Bóg. Sędzia może natomiast odzwierciedlać naszą ciemną stronę. W każdym z nas jest dwubiegunowość. Na jednym biegunie naszej osobowości jest dobro, piękno, miłość, duchowa tęsknota za Bogiem. Z drugiej jednak strony drzemie w nas potencjalny „niesprawiedliwy sędzia”. Mamy swoje wady, czułe punkty, zagrożenia; dręczą nas lęki, skłonność do depresji, niezdolność nawiązywania relacji; cechuje nas również bezbożność, grzeszność, słabość, skłonność do pójścia za najniższymi instynktami.
Drugą postacią z przypowieści jest uboga wdowa. W czasach Jezusa wdowa była skrajnym przykładem osoby uciśnionej. Często nie posiadała środków do zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych.
Uboga wdowa jest ofiarą podwójnego bezprawia: aroganckiej siły przeciwnika, który jest bogaty i może opłacić i przekupić sądy oraz niewzruszonej obojętności sędziego. Wobec tego stosuje pewną taktykę, która pomoże jej odnieść zwycięstwo. Kobieta odkryła słaby punkt sędziego – egoizm, snobizm. I wykorzystuje go, nieustannie nachodząc sędziego, naprzykrzając się mu. Zachowuje się jak agresor. Jej upór i cierpliwość wystarcza, by została wysłuchana. Arogancki sędzia wysłuchuje ją, aby go więcej nie zadręczała. W oryginale greckim jest powiedziane: „nie przyprawiała mnie o sińce pod oczyma”.
Ubogą wdowę można zidentyfikować symbolicznie z łaską Bożą. Jeśli odnajdujemy siebie w niesprawiedliwym sędzi, doświadczamy, że Bóg jak uboga wdowa, nieustannie nas „nachodzi i zadręcza”, prowokując do zmiany myślenia i życia; do nawrócenia. Czyni to poprzez nasze myśli, uczucia, pragnienia, wspomnienia, reakcje, a także przez głos sumienia, ludzi i wydarzenia. Nasze zbliżenie do Boga jest ostatecznie skutkiem „nachodzenia Jego nieustannej łaski”, cierpliwości i uporu w miłości. Jeżeli zidentyfikujemy się z ubogą wdową, odkryjemy że naszą siłą i strategią wobec Boga może być jedynie nasza słabość, upór i cierpliwość.            
Jak reaguję wobec aktów niesprawiedliwości? Czy w moim postępowaniu kieruję się fundamentalnymi zasadami etycznymi i liczę się z potrzebami prawami innych? Czy słowo „empatia” jest mi bliskie? Jakich cech nie toleruję u innych? Czy akceptuję dwubiegunowość życia i mojej osobowości? Jakie są moje słabe punkty? Jakie są moje mocne strony? Jakie cechy sobie najbardziej cenię? Jakie „strategie życiowe” stosuję (wobec Boga, bliźnich i siebie)? Czym jest dla mnie łaska Boża i w jaki sposób objawia się jej skuteczność w moim życiu?
 

sobota, 12 października 2013

XXVIII NIEDZIELA ZWYKŁA

 
Stało się, że Jezus zmierzając do Jerozolimy przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami. Na ich widok rzekł do nich: Idźcie, pokażcie się kapłanom. A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec. Do niego zaś rzekł: Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła.
 
Większa część ekipy, jak zauważyli, że są uzdrowieni, ucieszyła się i poszła swoją drogą. Uzyskali to, czego oczekiwali. Jeden musiał się wyłamać. U niego coś poszło inaczej. Nie zależało mu już tak bardzo na zdrowiu ile na spotkaniu się z Tym Człowiekiem, który go uzdrowił. Trudna sytuacja – musiał opuścić swoich kumpli, może wystawić się na ich pośmiewisko.
Zastanów się nad tym, jak Bóg działa w Twoim życiu. Czy widzisz Jego ślady? Co już do tej pory zrobił dla Ciebie, jak Cię uzdrowił? Czy widzisz takie momenty w swoim życiu, gdzie Pan Bóg wzywa Cię do tego, żebyś zostawił swoich i poszedł do Niego? Czy zależy Ci na spotkaniu z Nim czy tylko na tym, żeby On rozwiązał Twoje problemy?
     Trędowaci cierpią z powodu choroby. Trąd jest bardzo zaraźliwy – nie mogą zbliżać się do nikogo (zakazuje im tego prawo) – nie mogą więc również zbliżyć się do Jezusa. Nie dość, że cierpią chorobę i są odrzuceni przez ludzi, to jeszcze nie mogą spotkać się z Bogiem…
Spróbuj wczuć się w ich beznadziejną sytuację. Odnieś to do swojego życia. Co jest Twoim cierpieniem? Co sprawia, że jesteś odrzucany przez innych? Co nie pozwala Ci podejść do Boga i sprawia, że jesteś daleko od Niego?
   Trędowaci wołają z daleka do Jezusa bo wierzą, że On może wszystko zmienić. Są gotowi posłuchać i spełnić wszystko, byleby tylko wyzdrowieć. Spróbuj sobie wyobrazić, jak głośno wołają, przekrzykują się i machają rękami. Wystawiają się publicznie, pewnie wszyscy ich wytykają i uciekają od nich. Może zdziwiło ich polecenie Jezusa, ale uwierzyli Mu i poszli.
Zastanów się, czy zależy Ci na uzdrowieniu? Czy chcesz dołączyć do tej ekipy krzyczących łachmaniarzy? Czy może wolisz schować się gdzieś ze swoim trądem i żyć dalej swoim życiem? Czy jesteś gotów zrobić nawet najprostszą rzecz, byleby być uzdrowionym?
   Większa część ekipy, jak zauważyli, że są uzdrowieni, ucieszyła się i poszła swoją drogą. Uzyskali to, czego oczekiwali. Jeden musiał się wyłamać. U niego coś poszło inaczej. Nie zależało mu już tak bardzo na zdrowiu ile na spotkaniu się z Tym Człowiekiem, który go uzdrowił. Trudna sytuacja – musiał opuścić swoich kumpli, może wystawić się na ich pośmiewisko.
Zastanów się nad tym, jak Bóg działa w Twoim życiu. Czy widzisz Jego ślady? Co już do tej pory zrobił dla Ciebie, jak Cię uzdrowił? Czy widzisz takie momenty w swoim życiu, gdzie Pan Bóg wzywa Cię do tego, żebyś zostawił swoich i poszedł do Niego? Czy zależy Ci na spotkaniu z Nim czy tylko na tym, żeby On rozwiązał Twoje problemy?
                                                 Panie, spraw abym zobaczył, jak Bóg mnie uzdrawia. !!!
 
 

niedziela, 6 października 2013

XXVII NIEDZIELA ZWYKŁA

     (Łk 17, 5-10)
Apostołowie prosili Pana: Przymnóż nam wiary. Pan rzekł: Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze, a byłaby wam posłuszna. Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: Pójdź i siądź do stołu? Czy nie powie mu raczej: Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił? Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać.

   W dzisiejszym fragmencie Ewangelii apostołowie proszą Jezusa o przymnożenie wiary. Wynika z tego pewna oczywistość – widzą w sobie pewien brak wiary. Są w zażyłej i bliskiej relacji z Jezusem. Widzą Jego działanie, modlitwę, cuda. Nie boją się prosić Jezusa o wiarę, bo żyją w Jego obecności.
Czy ja żyję w bliskości Boga? Czy mam odwagę prosić Boga o wiarę, gdy mi jej brakuje? Czy w ogóle przychodzi mi do głowy, żeby z moimi brakami zwracać się do Boga, który zawsze jest blisko i czeka na moje zaproszenie? Gdzie szukam ratunku, gdy mi źle? U kogo lub czego?
   Jezus porównuje wiarę do ziarnka, czegoś niezwykle małego. Pokazuje, że tak jak w naturze z małego ziarna wyrasta wielokrotnie większa roślina, tak w naszym życiu wystarczy „odrobina” wiary, aby Bóg mógł uczynić wielkie rzeczy. Moc miłości polega w istocie na czymś małym, niewielkim, niezauważalnym. Przygoda z Bogiem zaczyna się od małego „tak”.
Jakie sprawy, plany, marzenia nazywasz w swoim życiu niemożliwymi? Co według Ciebie nie jest możliwe, aby się stało w Twoim życiu? Może to być jakieś szczególne marzenie, o którym dawno zapomniałeś. Dopuść do siebie ziarenko wiary: „Bóg może wszystko!”. Proś o wiarę, oddając się Jemu.
    Następnie Jezus pokazuje styl życia dobrego sługi. Według Jezusa dobry sługa to nie ktoś kto przechwala się przed innymi swoimi zdolnościami i osiągnięciami. Sługa to ktoś kto wykonuje to co mu powierzono. Nie otrzymuje za to ani pochwały ani nagrody. Chrześcijanin to osoba, która żyje dla Boga nie ze względu na wymierne korzyści (np. dobre samopoczucie, grono przyjaciół czy niebo), ale dlatego, że została wezwana do służby, która jest cicha i pokorna.
   Pomyśl o tym jak ty wypełniasz swoje codzienne obowiązki ucznia, studenta, pracownika? Jak służysz innym w swojej codzienności? Szukasz pochwał, nagród? Spójrz na Jezusa – On przyszedł, aby służyć. Szczęściem Jego życia nie było to, że będzie coś z tego miał. On cieszył się z samej służby. Z miłości służy nam, nie pytając nawet czy my odpowiemy na tą miłość czy nie.

Proszę Cię Panie, abym przyjęła dar wiary, dar ufności, dar bliskości Boga, który zawsze wyprzedza mnie w czynnej miłości.

sobota, 28 września 2013

XXVI NIEDZIELA ZWYKŁA


 
                                                                      (Łk 16,19-31)
Jezus powiedział do faryzeuszów: ”Żył pewien człowiek bogaty, który ubierał się w purpurę i bisior i dzień w dzień świetnie się bawił. U bramy jego pałacu leżał żebrak okryty wrzodami, imieniem Łazarz. Pragnął on nasycić się odpadkami ze stołu bogacza; nadto i psy przychodziły i lizały jego wrzody. Umarł żebrak i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama. Umarł także bogacz i został pogrzebany.Gdy w Otchłani, pogrążony w mękach, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. I zawołał: »Ojcze Abrahamie, ulituj się nade mną i poślij Łazarza; niech koniec swego palca umoczy w wodzie i ochłodzi mój język, bo strasznie cierpię w tym płomieniu«. Lecz Abraham odrzekł: »Wspomnij, synu, że za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. A prócz tego między nami a wami zionie ogromna przepaść, tak że nikt, choćby chciał, stąd do was przejść nie może ani stamtąd do nas się przedostać«. Tamten rzekł: »Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca. Mam bowiem pięciu braci: niech ich przestrzeże, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki«. Lecz Abraham odparł: »Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają«. Tamten odrzekł: »Nie, ojcze Abrahamie, lecz gdyby kto z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą«. Odpowiedział mu: »Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą«”.


    W dzisiejszym fragmencie Ewangelii Jezus opowiada faryzeuszom przypowieść o bogaczu i Łazarzu. Bogacz to ktoś kto ma wszystko. Jezus ukazuje jego skąpstwo i chciwość. Problemem bogacza nie są jego środki materialne czy pieniądze, ale zamknięte i egoistyczne serce. U bram jego pałacu leży Łazarz. Spróbuj sobie wyobrazić wielki pałac, pełen przepychu i bogactwa, a pod jego bramami leżącego żebraka. Jak zepsute i nieczułe serce musiał mieć bogacz, że nie chciał widzieć cierpienia i biedy wokół siebie!
   Jakie jest twoje serce? Czy nie jest czasem tak, że jest ono jak pałac tego bogacza? Chciwe, myślącego tylko o sobie, pełne i syte, zamknięte na biedę i cierpienie…
Żebrak ma imię. Mimo tego, że jest biedny i cierpi ogromnie, ma imię, ma tożsamość. Łazarz obrazuje wszystkich cierpiących, głodujących, odrzuconych, chorych, którzy znikąd nie mają pomocy. Łazarz symbolizuje również wszystko co we mnie jest biedne, głodne, zranione…
   Uświadom sobie co w Twoim sercu jest biedne? Gdzie przeżywasz pustkę i brak wszelkiej pomocy od innych? Zauważ! Łazarz ma imię, ma godność. Bóg wynagrodzi ci hańbę i zniewagi, które znosisz.
  Po śmierci bogacza i Łazarza tworzy się między nimi przepaść, której nie da się przekroczyć. Między egoizmem, życiem tylko dla siebie, chciwością a byciem darem dla innych istnieje nieprzekraczalna przepaść. Ktoś kto utonął w egoiźmie cierpi męki, dlatego, że został stworzony do bycia darem, ale nie przyjął tego. Zamknął się we własnym ja, zakopał szczęście dawania na rzecz nieszczęścia zabierania wszystkiego dla siebie.      
  Co czujesz patrząc na zamkniętą postawę bogacza? Czy w jakiejś mierze nie odnajdujesz się w postawie bogacza? A może jesteś nędzny, wewnętrznie poraniony, głodny jak Łazarz? Powierz się Jezusowi, prosząc Go, aby ukazał Ci jak cenny jesteś w Jego oczach i jak inni potrzebują ciebie.