Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł,
przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich
tymi słowami: Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo
niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni,
którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni
miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca,
albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój,
albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią
prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo
niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy /ludzie/ wam urągają i prześladują was,
i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i
radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie.
Dobra Nowina zawarta w słowach Jezusowych błogosłwieństw brzmi: nic nie jest w stanie odłączyć nas od szczęścia. Nic nie jest w stanie odłączyć nas od Jezusa. Czasami będzie w życiu świetnie, czasami będzie źle, ale zarówno wtedy, kiedy będzie świetnie, jak i wtedy kiedy będzie ciężko, szczęście jest w naszych rękach. Pan Jezus je tam złożył i mówi do nas: słabych, ubogich, smutnych, pozbawionych wielu rzeczy: "Jesteście błogosławieni, szczęśliwi, ponieważ to wy będziecie pocieszeni i nasyceni, bo to do was należy królestwo niebieskie".
Wejście w grono świętych jest wejściem we wspólnotę żyjącą miłością, która ma
to do siebie, że zawsze promieniuje. Jeżeli ktoś otwiera swoje serce na
spotkanie z człowiekiem wielkiego formatu, to pozostaje pod działaniem
doskonałej miłości wspólnoty ludzi świętych i w atmosferze ich miłości o wiele
łatwiej mu wędrować ewangeliczną drogą.








