sobota, 22 lutego 2014

VII NIEDZIELA ZWYKŁA

              ( Mt 5, 38-48 )
   
„Słyszeliście, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb! A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi! Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz! Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące! Daj temu, kto cię prosi, i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie. Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził. A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią? I jeśli pozdrawiacie tylko swych braci, cóż szczególnego czynicie? Czyż i poganie tego nie czynią? Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski”.

    Jezus znosi prawo odwetu, zastępując je prawem miłości. Poprzez rezygnację z własnych (nawet słusznych) praw i pragnienie dobra drugiej osoby, uczeń Jezusa może przyczynić się do jej nawrócenia i zmiany życia. Rezygnując z zemsty i nienawiści, ma jednak prawo do obrony własnej godności i obowiązek zwalczania zła w świecie. Św. Paweł zawarł nowe prawo Jezusa w słowach: „Nie daj się zwyciężać złu, ale zło dobrem zwyciężaj” (Rz 12, 21).
Stary Testament nakazywał miłować bliźniego. Jezus rozszerza ten nakaz o miłość nieprzyjaciół: „Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują”. To jest rdzeń, serce całej świętości, doskonałości ucznia Jezusa. Nowe przykazanie miłości. Jezus nie dzieli ludzi na dobrych i złych. On widzi człowieka realnie – w dobrych widzi również skłonność do złego, a w złych – tęsknotę za dobrem. Miłość nie może ograniczać się tylko do ludzi nam przyjaznych, bliskich. Autentyczna miłość powinna obejmować każdego – nawet wroga.
Jezus argumentuje: „tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce jego wschodzi nad złymi i dobrymi i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych”. Deszcze i słońce to znak łaskawości Bożej. Jeżeli Ojciec kocha dobrych i złych, jeżeli posyła Jezusa dla całej ludzkości, to ja nie mogę dzielić ludzi na dobrych i złych, przyjaznych i nieprzyjaznych (dobrych kocham, a złych nienawidzę). Miłość nie zna podziałów ani granic. Doświadczenie bezwarunkowej i absolutnej miłości Ojca prowadzi do miłości każdego człowieka. Oczywiście, miłość ma swoje „odcienie” i natężenie. Inaczej kocham rodziców, dzieci, żonę lub męża, przyjaciół, a inaczej osoby „neutralne”, „obce” czy raniące mnie.
Ostateczną miarą miłości jest sam Bóg: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski”. Zdanie to bywa opacznie rozumiane i staje się źródłem fałszywej pobożności. Doskonałość w sensie moralnym, polegająca na nienagannym zachowywaniu przykazań, prowadzi zazwyczaj do perfekcjonizmu duchowego (który jest swoistym rodzajem pychy) „samorealizacji”,… Zwykle ma niewiele wspólnego z doskonałością i świętością Boga.
  Dążyć do doskonałości, oznacza zmierzać do pełni, celu, którym jest Bóg – Miłość i Świętość poprzez pokorę, czyli zgodę na siebie; swoje życie i powołanie, akceptację grzeszności ale również świadomość własnej wartości i godności w Bogu.
W jaki sposób reaguję wobec niesprawiedliwości i agresji innych? Jak ja rozumiem miłość nieprzyjaciół? A jak stosuję ją w praktyce? Kogo jest mi najtrudniej dziś pokochać? Czy nie dążę do duchowego perfekcjonizmu? Co dla mnie oznacza naśladować doskonałego Boga?

sobota, 15 lutego 2014

VI NIEDZIELA ZWYKŁA

           VI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 9 (13 lutego 2011)             )          (Mt 5,17-37)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim. Bo powiadam wam: Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Słyszeliście, że powiedziano przodkom: „Nie zabijaj”; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu «Raka», podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł «Bezbożniku», podlega karze piekła ognistego. Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar twój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj. Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze, by cię przeciwnik nie podał sędziemu, a sędzia dozorcy, i aby nie wtrącono cię do więzienia. Zaprawdę powiadam ci: nie wyjdziesz stamtąd, aż zwrócisz ostatni grosz. Słyszeliście, że powiedziano: «Nie cudzołóż". A Ja wam powiadam: Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już w swoim sercu dopuścił się z nią cudzołóstwa. Jeśli więc prawe twoje oko jest ci powodem do grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało być wrzucone do piekła. I jeśli prawa twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało iść do piekła. Powiedziano też: «Jeśli kto chce oddalić swoją żonę, niech jej da list rozwodowy». A Ja wam powiadam: Każdy, kto oddala swoją żonę, poza wypadkiem nierządu, naraża ją na cudzołóstwo; a kto by oddaloną wziął za żonę, dopuszcza się cudzołóstwa. Słyszeliście również, że powiedziano przodkom: «Nie będziesz fałszywie przysięgał", «lecz dotrzymasz Panu swej przysięgi". A Ja wam powiadam: Wcale nie przysięgajcie, ani na niebo, bo jest tronem Bożym; ani na ziemię, bo jest podnóżkiem stóp Jego; ani na Jerozolimę, bo jest miastem wielkiego Króla. Ani na swoją głowę nie przysięgaj, bo nie możesz nawet jednego włosa uczynić białym albo czarnym. Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi».
    Fragment Ewangelii z dzisiejszej niedzieli jest częścią tzw. kazania na górze. Jest to moment, kiedy Jezus opowiada o sprawach Bożych w sposób bardzo radykalny. W kazaniu na górze możemy zauważyć radykalizm miłości posunięty do granic możliwości ludzkich. Więcej! Miłość, o której mówi tu Jezus przekracza nasze ludzkie zdolności. Kto z nas bowiem kocha w ten sposób, że nie patrzy pożądliwie na drugiego? Kto z nas nie rani swoich bliskich słowem, postawą, spojrzeniem?
Bóg stawia wielkie wymagania. Nie są to jednak wymagania moralne, ale wewnętrzna logika miłości, która nie chce używać drugiego, pragnie szanować brata, mówić prawdę itd. Jak dziś jest z Twoją miłością? Nie osądzaj siebie. Zauważ, nazwij, oddaj Bogu.
    Jezus w dzisiejszym fragmencie ukazuje nam na czym polega sprawiedliwość oparta na miłości. Sprawiedliwość jest kwestią serca, wnętrza człowieka, nie zaś kwestią przestrzegania prawa, zwyczajów czy robienie dobrych rzeczy. Sprawiedliwość to spotkanie z łaską, która przemienia. Wymagania, które dziś stawia nam Jezus można wypełnić jedynie dzięki Jego łasce. Bez niej nie jesteśmy w stanie nic zrobić, nic zmienić.
Co czujesz gdy słyszysz zaproszenie do oddania się Jezusowi? Jakie odczucia towarzyszą Ci, gdy nie jesteś w stanie zmienić swoich złych nawyków, przyzwyczajeń? Bóg o tym wie! Nie potępia.
  Panie mój pragnę poddać się potężnej łasce BOŻEJ, która może przemienić moje wnetrze !

sobota, 8 lutego 2014

V NIEDZIELA ZWYKŁA

                            Niedziela Zwykła      (Mt 5,13-16)
Wy jesteście solą dla ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi. Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.

    „Wy jesteście solą dla ziemi”. Sól symbolizuje czystość.  Sól nadaje smak. Bez soli potrawa nie ma smaku, jest mdła, nieużyteczna. Soli potrzeba wprawdzie niewiele, aby obiad stał się smaczny; a jednak bez tej niewielkiej ilości traci smak. Sól jest także środkiem konserwującym, chroniącym od zepsucia.
    Prawdziwi uczniowie Jezusa są solą ziemi. Jest ich mało, a jednak mają przeogromny wpływ. „Mała trzódka”, jak nazywa ich Jezus, przenika cały świat. Jednak sól może utracić swój smak. Jeżeli uczniowie Jezusa stracą miłość do swojego Mistrza, jeżeli będą uczniami w rejestrze, a nie w sercu, to ich wpływ na świat będzie znikomy.
    Jednym z grzechów współczesnych uczniów i uczennic Jezusa jest grzech spokojnego życia. Ulegamy wygodzie, kompromisom, fałszywemu zadowoleniu czy złudnemu spokojowi. Jest to życie chrześcijańskie bez soli, bez smaku. Niczego nie mówi. Nikomu nie przeszkadza. Jest bojaźliwe, raczej uspokajające niż prowokujące. Oparte na ludzkich kalkulacjach i układach. Tymczasem chrześcijanin nie może być „nieszkodliwy”. Wiara powinna być wirusem, który zaraża, a nie szczepionką, która uodparnia, zobojętnia (A. Pronzato).
   „Wy jesteście światłem świata”. Uczeń Jezusa staje się światłem w świecie, gdy najpierw sam czerpie ze źródła światła. Nie ma dwóch źródeł światła – z jednej strony Jezus, a z drugiej uczniowie. Jest tylko jedno Światło Świata i prawdziwe źródło światła, Jezus. Ale Jezus chce „świecić przez swoich uczniów”, którzy kontynuują Jego dzieło w historii. Stąd naszym zadaniem jest stawać się tak czystymi, przejrzystymi, by Jezus mógł „przez nas świecić”.
    W mądrości wschodniej możemy przeczytać: „Kiedy zakwita kwiat lotosu, pszczoły z własnej woli zlatują się z wszystkich stron na zbieranie miodu”. Chodzi tylko o to, aby lotos zakwitł. Podobnie powinno być w naszym życiu. Jeżeli pozwolimy, by ono kwitło darami Jezusa - dobrem, życzliwością, miłością, mądrością, pokojem, nadzieją, radością – to nie będziemy musieli nic więcej czynić. Inni sami, jak pszczoły, przyjdą aby od nas czerpać.
Czy nadaję smak memu życiu i życiu ludzi, którym służę? Czy jestem świadkiem Jezusa w świecie? Czy raczej moje życie staje się powoli bezużyteczne, zwietrzałe, godne wyrzucenia i podeptania przez ludzi? Czy jestem światłem odbijającym Prawdziwe Światło czy raczej skupiam uwagę na sobie? Czym „kwitnie” moje życie?

sobota, 1 lutego 2014

ŚWIĘTO OFIAROWANIA PAŃSKIEGO

                    ... święto ofiarowania pańskiego znane w polsce jako święto matki  (Łk.2, 22-35)
"Gdy potem upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, przynieśli Je do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela. A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu"
     W dzisiejszym rozważaniu zwróćmy uwagę na dwie postacie ofiarowania Jezusa w świątyni;  na Symeona i Maryję.
Starzec Symeon to człowiek sprawiedliwy i pobożny, napełniony Duchem świętym. Jest w Nim głęboka tęsknota i pragnienie, by ujrzeć Jezusa, Mesjasza. Jest w nim cichość, pokora, ciągłe życie w obecności Boga. To wszystko sprawia, że Symeon otrzymuje od Boga obietnicę – nie umrze nim zobaczy Zbawiciela. Dzięki natchnieniu Ducha Świętego udaje się do świątyni, gdzie rozpoznaje w małym Dziecku wniesionym na rękach Maryi – Mesjasza. Symeon bierze w swoje ramiona Dziecko i błogosławi Boga.
Starzec Symeon, który trzyma Dziecko w swoich ramionach, jest świadomy, że w ten sposób obejmuje własną przyszłość. Raduje się, bo widzi przedłużenie, kontynuację swego życia. Scena ta ma w sobie coś bardzo głęboko ludzkiego. Tchnie nadzieją, radością. Jest nam bardzo bliska. Rodzice cieszą się swym potomstwem. Dziadkowie - wnukami. Mistrz cieszy się, gdy uczeń podejmuje jego myśl. Człowiek cieszy się, gdy widzi, że inni podejmą jego dzieło. Mimo schyłku życia, mimo przemijania istnieje odrodzenie, przedłużenie życia, nadzieja. Ale z drugiej strony ten obraz zapowiada trud, cierpienie, krzyż, obumieranie. Starcowi wcale nie jest tak łatwo, bez obaw, przyjąć dziecko, przyjąć nowe. Pojawia się niepokój, lęk, że dziecko będzie niezdolne do kontynuacji, że nie zechce wybrać tego samego ideału, że zajmie centralne miejsce, pozostawi starca na uboczu.
Obraz starca trzymającego w ramionach dziecko może być metaforą, obrazem naszych relacji z Bogiem. Starzec Symeon jest symbolem każdego z nas. W każdym z nas tkwi taki starzec, który wyraża nasze przyzwyczajenia, nasze obawy, lęki, nasze pragnienia. Dziecko natomiast jest symbolem nowości Boga.
W jaki sposób przyjmiemy Dziecko? W jaki sposób przyjmiemy Boga? Możemy otworzyć się na Jezusa, Jego orędzie, Jego Słowo. Możemy również jeszcze bardziej ukryć się w pancerzu starca, czyli zasklepić się w swoich poglądach, przyzwyczajeniach, rutynie. Możemy też pogodzić rutynę i nowość – urządzić się w taki sposób, aby to nowe Boga za bardzo nam nie przeszkadzało w naszych planach.
W tej scenie uderza też spotkanie Symeona z Maryją. Mamy tutaj swoisty dialog. Symeon mówi a Maryja słucha. Symeon jest pierwszym prorokiem chrześcijańskim. Ma wgląd w przyszłość Jezusa i Maryi. Widzi, jak cierpienie Maryi i Jezusa wzajemnie się splatają.
Ponad tym cierpieniem jest jednak radość i nadzieja, które wnoszą głęboki pokój. Symeon modli się przepiękną, prostą modlitwą, którą odmawiamy codziennie w wieczornej Liturgii Godzin: Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela.
Symeon mówi, modli się. Natomiast Maryja słucha. Jej odpowiedzią jest milczenie, słuchanie, zachowywanie wszystkiego w sercu. Każdy, kto pragnie kontaktu z Maryją otrzymuje coś z tego milczenia, otwartości, kontemplacji. Może dlatego, gdy odmawiamy proste modlitwy do Maryi, różaniec czy litanie, rodzi się w nas pokój. Poprzez stałe, monotonne powtarzanie modlitw maryjnych, człowiek staje się łagodny, cichy, bardziej pokorny. Wchodzi w kontemplacje.  
   W kim  widziałbym przedłużenie siebie, mojego życia na ziemi? Czy jestem otwarty na nowość i niespodzianki Boga? Czy nie zastygłem w schematach, przyzwyczajeniach i rutynie? Co ze starego człowieka musi jeszcze we mnie obumrzeć? Jak wygląda moja wieczorna modlitwa? Czy jest we mnie pragnienie nieba?

sobota, 25 stycznia 2014

III NIEDZIELA ZWYKŁA

   (Mt 4, 12-17)
Gdy [Jezus] posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło. Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

    Dla każdego człowieka naturalny jest kontakt ze światłem. Ludzkie oczy nie są przystosowane do ciemności, owszem mogą się do niej przyzwyczaić, ale nigdy nie będzie to naturalne środowisko życia. Zobacz swój pokój lub pomieszczenie, które znasz na tyle dobrze, że możesz się w nim poruszać nawet w nocy.Myślę, że i tak zawsze czujesz się w nim pewniej, kiedy masz dostęp do światła.
Czy odnajdujesz w swoim sercu przestrzeń ciemności? Może to miejsce, które znasz bardzo dobrze, ale czasem brakuje tam światła? A może to miejsce, którego się boisz i nie chcesz w nie wchodzić?
    Prorok Izajasz mówi: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło.
Wschodzące słońce jest nadzieją. Po każdej nocy przychodzi dzień, po ciemności światło. Patrząc na Chrystusa wierzymy, że po śmierci przyjdzie życie. Jezus jest światłością, On jest wschodzącym słońcem, które przynosi nadzieję. Wraz z Jego przyjściem, rozświetlają sie największe mroki.
Czy chciałbyś, aby Jezus przyszedł do ciemności Twojego serca, do miejsca w którym brakuje blasku Jego światła?
     Nawracajcie się albowiem bliskie jest królestwo niebieskie. Te słowa są pierwszym nauczaniem Chrystusa. Nawrócić się oznacza nawrócić się ku czemuś, a odwrócić się od czegoś. Jezus woła, aby odwrócić się od złego, a nawrócić się ku dobremu. On zaprasza, abyś odwrócił się od ciemności i mroku, i zwrócił się ku Niemu, ku wschodzącemu słońcu. Obróć głowę i pozwól, aby twoją twarz ogrzał ciepły promień słońca.
Popatrz raz jeszcze na swoje ciemności serca, a następnie spójrz na wschodzące słońce. W którą stronę bardziej Cię “ciągnie”?

Porozmawiaj z Jezusem jak przyjaciel z przyjacielem, o tym czy pragniesz bardziej światła czy ciemności. Bądź szczery i jeśli tylko chcesz, proś Go raz jeszcze, aby zajaśniał w twoim zyciu.

sobota, 18 stycznia 2014

II NIEDZIELA ZWYKŁA

11 Niedziela zwykła – Cud przebaczenia | homilie, rozważania i ...
Jan zobaczył Jezusa, nadchodzącego ku niemu, i rzekł: Oto Basranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi. Jan dał takie świadectwo: Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego nad Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym. (J 1,29-34)

    Jan Chrzciciel dostrzega Jezusa i rozpoznaje Go z oddali. Jego życie, oddanie się w pełni Bogu i prowadzenie ludzi do Boga poprzez nawrócenie pozwala mu z łatwością, na odległość wyczuć obecność Boga.
   Czy ja dostrzegam Jezusa nadchodzącego, wychodzącego w moim kierunku? Po czym poznaję że to sam Jezus nadchodzi? Co czuję na myśl, że Jezus zbliża się do mnie? Co uczyniłbym, gdyby ktoś komu ufam powiedział mi, że sam Bóg do mnie przychodzi?
    „Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata”- tymi słowami w czasie Mszy zapowiadane jest przyjście Pana
w Komunii Świętej. Jak przeżywam spotkanie z Bogiem w czasie Eucharystii? Czy korzystam z tego daru i Go przyjmuję? Kim jest dla mnie Ten, który przychodzi pod postacią chleba?
   Wczytaj się w słowa ewangelii i zobacz jakiego Jezusa poznał i oczekiwał Jan Chrzciciel. To Baranek Boży, ofiarowany na ołtarzu krzyża za mnie i dla mnie. To Bóg który gładzi grzech świata, a nie grzesznika na świecie. To Bóg który obdarowuje Duchem. Jezus chce wziąć na siebie mój grzech, chce zdjąć ze mnie jego ciężar. Jakie grzechy chcę zawierzyć Jezusowi? Jan chrzcił wodą, Jezus chrzci Duchem. W Księdze Rodzaju czytamy, że „Duch Boży unosił się nad wodami” (Rdz 1,2). Jezus daje Ducha, który czyni mnie zdolnym, by już nie zanurzać się w wodzie grzechu. Pozwala mi chodzić po wodzie, czyli nie tylko walczyć o przetrwanie, o to by nie utonąć, ale sprawia, że zaczynam czynić rzeczy normalnie niemożliwe, zaczynam kochać tam, gdzie do tej pory nie potrafiłem, przebaczać tam gdzie krzywda i rana nie pozwalała na miłosierdzie, unosząc się nad wodą zaczynam dostrzegać innych „tonących” i mogę przyjść im z pomocą... Poproś Jezusa o taki chrzest Ducha, o wypełnienie Twego serca Duchem Bożym.
    Ten fragment Ewangelii zaczyna się i kończy tak samo: widzieć Jezusa i przekazać Go dalej. Często słyszymy o naszym posłaniu misyjnym, o tym że każdy z nas jest wręcz zobowiązany do tego, by głosić Jezusa. Jan Chrzciciel przez podwójne podkreślenie „widzenia i dawania świadectwa” przypomina, że za nim będę głosić, muszę dostrzec Boga, zauważyć Go w moim życiu, wpatrywać się w Niego.
Jak wygląda moje wpatrywanie się w Jezusa? Z kim i w jaki sposób dzielę się moim spojrzeniem na Jezusa?

sobota, 11 stycznia 2014

NIEDZIELA CHRZTU PAŃSKIEGO

Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć chrzest od niego. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie? Jezus mu odpowiedział: Pozwól teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe. Wtedy Mu ustąpił. A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przychodzącego na Niego. A głos z nieba mówił: Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie. (Mt 3,13-17)

   Ludzie przychodzili do Jana, by On ich ochrzcił, zanurzył w wodzie, co miało być symbolem nawrócenia, zostawienia za sobą tego wszystkiego, co ich oddalało od Boga. W tym kontekście pojawia się pytanie, po co Jezusowi taki chrzest? Przecież nie miał On żadnego grzechu, nie miał potrzeby nawrócenia. Możliwe, że Jezus poprzez swoje przyjście na chrzest Janowy, chciał pokazać, że On bierze wszystkie grzechy na siebie, że to jest Jego misja. Jezus wie, co ma czynić. I tutaj pojawiają się pytania dla Ciebie. Z jednej strony, czego Bóg od Ciebie oczekuje, do czego Ciebie wzywa? A z drugiej, gdzie w swoim życiu odrzucasz Jego głos, Jego wołanie? Co w Tobie wymaga reformy, zmiany, jakie rzeczy świadczą o tym, że potrzebujesz nawrócenia?
   Jan jest świadomy, kim jest Jezus, pomimo tego, że On jeszcze nie zaczął swojej publicznej działalności, nie zaczął czynić cudów i nauczać z mocą. Taką świadomość wielkości drugiej osoby, posiada każdy, kto jest w bliskiej relacji z Bogiem, ta relacja daje mu niezwykłą wrażliwość na Boże działanie w świecie. Reakcja Jana, który uznaje w Jezusie kogoś większego, oraz reakcja wielu z nas, którzy zasłaniamy się fałszywą pokorą, stwierdzeniami, że czegoś nie potrafimy, że są lepsi od nas, ale mówimy tak tylko w tym celu, by czegoś nie zrobić. Która postawa jest Ci bliższa? Przypomnij sobie ostatnie konfrontacje ze znajomymi. Każdy swoje powołanie winien spełniać tak jak potrafi najlepiej. Niestety możesz także uciec w drugą skrajność, gdy uważasz siebie za osobę najlepszą, niezastąpioną.
Dlatego by móc spojrzeć na siebie w sposób obiektywny, z miłością, potrzeba żyć w bliskiej relacji z Bogiem, wsłuchiwać się codziennie w Jego głos, głos, który mówi: Jesteś moim umiłowanym dzieckiem? A inni ludzie są Twoimi braćmi i siostrami. Czy pozwalasz sobie na takie chwile bliskości z Bogiem Ojcem?
   Jezus zostaje zanurzony w Jordanie i wychodzi na brzeg. Kolejne wydarzenia tej sceny stają się miejscem odnajdywania swojej misji życiowej. Tak dla Jezusa jak i dla Jana, ludzi obserwujących oraz także dla Ciebie. Misje są różne. Jezus zostaje wyprowadzony przez Ducha Świętego na pustynię, by tam przygotować się do głoszenia nauki o Królestwie Bożym. Jan, ludzie tam przebywający i Ty otrzymujecie misję słuchania Jezusa, bycia mu posłusznym, podążania Jego drogą. Jezus potrzebuje Ciebie, ale ta potrzeba nie wynika z Jego braków, niedociągnięć, ale potrzebuje Cię ze względu na swoją miłość, pragnienie Twojego dobra. Spójrz teraz na swoje życie i zobacz każde dobro, jakim Bóg Cię obdarza i jak pragnie, by się tym dzielić z innymi.
       Panie, proszę  CIĘ  o łaskę odnajdywania woli Boga w swoim życiu, każdego dnia.

wtorek, 31 grudnia 2013

UROCZYSTOŚĆ BOŻEJ RODZICIELKI MARYI - 1 styczeń 2014 R

                     (Łk 2, 16-21)
"Pasterze udali się też z pośpiechem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. A wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadali. Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to było powiedziane. Gdy nadszedł dzień ósmy i należało obrzezać dziecię, nadano Mu imię Jezus, którym Je nazwał anioł, zanim się poczęło w łonie [Matki]".

    Dziś, w pierwszy dzień roku oddajemy cześć Maryi, Bożej Rodzicielce. Maryja chce nam towarzyszyć na ścieżkach nowego roku. Idzie z nami, albo raczej poprzedza nas w naszej wędrówce. Wchodząc w Nowy Rok zabierzmy z sobą ten obraz Bożej Rodzicielki Maryi pochylonej nad Dzieckiem, kontemplującej i rozważającej tajemnicę Słowa – tajemnicę Boga. Niech on towarzyszy naszemu życiu, niech wnosi w nie pokój i nadzieję.
    Czy czuję, doświadczam, że Jezus narodził się również dla mnie? Na czym polega moje czuwanie? A na czym ospałość? Czy nie „przesypiam” czasu łaski, objawienia Boga? Jakim świadkiem Jezusa jestem dziś? Czy bliższa jest mi postawa adoracji Jezusa przez pasterzy czy przez Maryję? Z jakimi uczuciami wchodzę w Nowy Rok? Co chciałbym w nim zmienić, a co kontynuować? Jakie są moje pragnienia i marzenia? Czego może mi życzyć (i życzy!) Maryja? O czym przypomina? Na co uwrażliwia?

wtorek, 24 grudnia 2013

UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO

                                                     BOŻE NARODZENIE

NOWY ROK     
                                                                                  - 2014 –

 

 Na początku było Słowa,

 Słowo było u Boga,

 Bogiem było Słowo.

 (…) a świat stał się przez Nie.

 lecz świat Go nie poznał.
 Przyszło do swojej własności …
 

(z Ewangelii św. Jana).

   „... a czemu dzisiaj wśród ludzi tyle łez,

 jęków, katuszy;

 bo nie ma miejsca dla Ciebie,

 
                                                          w niejednej człowieczej duszy” - (Słowa kolędy)
  

 

Ta najradośniejsza Tajemnica Bożej miłości,

staje przed nami znowu w tegoroczną Noc Bożego Narodzenia.

W jej promieniach łamiemy się opłatkiem i składamy sobie życzenia.

                                                   
                                 
„Chrystus nam się narodził,

uwielbiajmy Wcielone Słowo!”

                                                                                        - (z Liturgii Godzin).

 

Dziś, gdy świat pogrążony jest w ciemności

niech światło nocy betlejemskiej rozbłyśnie na nowo w sercach naszych,

abyśmy z radością przyjęli Odwieczne Słowo Ojca,

które daje nam moc stawania się dziećmi Bożymi.

Niech Boża Dziecina obdarza błogosławieństwem

i pomaga życie uczynić szczęśliwym.

 

Do tych życzeń dołączam modlitwę oraz wdzięczność.

Niech łaska Bożego Narodzenia owocuje w duszy wiarą, nadzieją i miłością

oraz nieustannym obcowaniem z Tym, który przyszedł na świat,

by być EMMANUELEM – „Bogiem z nami”.

            Wszystkiego co najlepsze w dniu Bożego Narodzenia i na cały Nowy Rok.

Niech Bóg + błogosławi.
       
                                                                                                              s. marta
 
Częstochowa  2013 r.

sobota, 21 grudnia 2013

IV NIEDZIELA ADWENTU

                      (Mt 1,18-24)
Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie
chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie. Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów . A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: Bóg z nami. Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański: wziął swoją Małżonkę do siebie.

   W dzisiejszym fragmencie Ewangelii widzimy Józefa, który zostaje postawiony w przedziwnej sytuacji. Jego żona Maryja spodziewa się dziecka. Stało się to jeszcze przed wspólnym zamieszkaniem. Spróbujmy sobie wyobrazić zaskoczenie Józefa. Co mógł przeżywać, widząc zagrożenie oskarżenia o cudzołóstwo Maryi. Bóg uniżył się, wpisując się w historię zwykłych ludzi, przez tak ludzkie narodziny.
Bóg przychodzi na ten świat w sposób bardzo zwyczajny i prosty. Nie zstępuje z obłoków, rodzi się prosto i pokornie. Gdzie w mojej codzienności, dostrzegam rodzącego się Boga? Jak do mnie przychodzi? W uśmiechu innych ludzi? W słowach, które mnie inspirują? W pragnieniach, które noszę w swoim sercu?
   Bóg nazywany jest Emmanuelem, tzn. Bogiem z nami. Jezus przychodząc na ziemię, rodząc się z niewiasty, pokazuje nam na czym polega miłość. Bóg wchodzi w dzieje zwyczajnych ludzi, nie ukazując im w sposób spektakularny mocy swej boskości. Jest cichy i pokorny. W przedziwny sposób zawierza się człowiekowi. Ufa Maryi i Józefowi, że pomimo lęku i wątpliwości przyjmą małego Jezusa z całą miłością.
Czy w moich bliskich potrafię zobaczyć pokornego i cichego Boga? Czy zauważam Jego miłość w osobach, które spotykam, nawet jeśli niekoniecznie z nimi sympatyzuję?
   W doświadczenie miłości jest wpisane posłuszeństwo. Jezus był do końca posłuszny Ojcu. Pełnienie woli Ojca było dla Niego najwyższą wartością. W podanym fragmencie widzimy Józefa, który również jest posłuszny. Józef nie musi wszystkiego rozumieć i mieć pewności. On ufa Bogu. Wierzy, że Bóg wie co jest dla niego lepsze.
Jak wygląda moje zaufanie do Boga? Czy wierzę, że On jest ze mną, nawet wtedy, gdy jestem „w dole” czy w trudnej sytuacji?
  Proszę Cię Jezu, abym była posłuszna Bogu jak Józef, abym ufała w Jego opiekę nade mną.