(Mt 17,5c)
To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!
(Mt 17,1-9)
Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i
zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich:
twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak
światło. A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim.
Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli
chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i
jeden dla Eliasza. Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił
ich, a z obłoku odezwał się głos: To jest mój Syn umiłowany, w którym
mam upodobanie, Jego słuchajcie! Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i
bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł:
Wstańcie, nie lękajcie się! Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli,
tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im mówiąc:
Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy
zmartwychwstanie.
Zatrzymajmy się przy opisanym w Ewangelii wydarzeniu:
Jezus wziął ze
sobą Piotra, Jakuba i brata jego, Jana, zaprowadził ich na górę
wysoką, osobno. Tak więc Jezus z kolegium dwunastu Apostołów wybrał
trzech; tych samych, których potem zabierze też na górę Oliwną, gdzie
będą świadkami Jego przedśmiertnej trwogi. Działanie Jezusa było
celowe; chciał, aby przez doświadczenie chwały na górze Tabor trzej
uczniowie zostali umocnieni, aby – na Górze Oliwnej – unieśli
doświadczenie krwawego potu i przedśmiertnego lęku swojego Mistrza oraz
Jego ukrzyżowanie na Golgocie.
Dlaczego właśnie ci trzej? Piotr – jak wiemy – w godzinie
próby nie odznaczył się specjalnym męstwem; co więcej, zaparł się
znajomości z Jezusem; Jakub i Jan nie przejęli się pouczeniem Jezusa o
konieczności przyjęcia postawy służby. A poprzez protekcję swojej matki
starali się o zaszczytne miejsca: po prawej i lewej stronie Jezusa w
Jego królestwie.
Dlaczego właśnie ci trzej? To pytanie możemy zaktualizować i
pytać, dlaczego my; dlaczego ty i ja zostaliśmy wezwani, powołani na
górę Tabor i na Górę Oliwną, na Golgotę i do Wieczernika, aby
uczestniczyć w Eucharystii i spotkać Zmartwychwstałego. Nie mamy innej
odpowiedzi – poza jedną, że stajemy przed tajemnicą Bożego wyboru,
który nie bierze pod uwagę przyszłych zasług. Gdyby taka była logika i
porządek Bożego działania, nie byłoby uprzedniej i darmowej łaski
Bożej; danej człowiekowi niejako na kredyt, bez jego uprzednich zasług.
To w chwili chrztu otrzymujemy dar uczestniczenia w życiu Boga i każdy
ochrzczony powinien mieć świadomość otrzymania darmowej łaski Bożej – i
na nią z wdzięcznością i wiernością odpowiadać. Inaczej mówiąc, z nią
współpracować, żyjąc we wspólnocie, w komunii z Bogiem i bliźnimi.
W opozycji do oczekiwanej przez Boga wspólnoty, chociażby przez
przestrzeganie pierwszego i najważniejszego przykazania, stawia
człowieka nieposłuszeństwo Bogu, po prostu człowieczy grzech. Grzech,
jako zerwanie z Bogiem, jest aktem nieposłuszeństwa stworzenia, które,
przynajmniej w sposób pośredni, odrzuca Tego, od którego pochodzi i
który utrzymuje je przy życiu; grzech jest aktem samobójczym! Ponieważ
przez grzech człowiek odmawia podporządkowania się Bogu, zburzeniu
ulega również jego wewnętrzna równowaga, w jego wnętrzu wybuchają
sprzeczności i konflikty. A człowiek zraniony wewnętrznie – bez
pokoju w sobie; nieuchronnie narusza pokój i więzi łączące go z innymi
ludźmi i ze światem stworzonym. Jest to prawo i fakt, który potwierdza
się bardzo często w psychologii i w życiu duchowym człowieka, jak
również w rzeczywistości życia społecznego, gdzie łatwo można dostrzec
skutki i oznaki owego wewnętrznego nieładu.
Na tajemnicę grzechu składa się ta podwójna rana, którą
grzesznik otwiera w sobie i w relacjach z bliźnim. Stąd można mówić o
grzechu osobistym i społecznym: pod pewnym względem każdy grzech jest
osobisty; pod pewnym zaś – każdy grzech jest społeczny, ponieważ zawsze
pociąga za sobą jakieś skutki społeczne. Innymi słowy, nie ma grzechu,
nawet najbardziej wewnętrznego i tajemnego, najściślej indywidualnego,
który odnosiłby się wyłącznie do tego, kto go popełnia.
Dziś trzykrotnie słyszeliśmy słowa już nie proroka; słyszeliśmy głos
samego Boga, który powiedział:
„To jest mój Syn umiłowany, w którym mam
upodobanie, Jego słuchajcie” (Mt 17,5). Przyjmujemy te słowa z wiarą;
dzięki Bożemu poleceniu wiemy, co mamy czynić. Trzeba słuchać Jezusa
Chrystusa. Tylko na tej drodze Bóg dokonuje przemiany człowieka, a jest
ona ostatecznie upodobnieniem mocą łaski Bożej – darmo danej – do Syna
Bożego. Doświadczenie uczy, że tylko taki człowiek, człowiek
przemieniony spotkaniem z Jezusem, może zmieniać instytucje i
struktury; może się skutecznie „rozprawić” ze społecznymi skutkami
grzechu i im zapobiegać.
Odejdźmy z tej góry Tabor z postanowieniem:
Chcemy słuchać Jezusa, aby
razem z Chrystusem zmieniać świat w duchową przestrzeń królestwa
Bożego, królestwa sprawiedliwości, miłości, pokoju i prawdy. A Jego
panowanie jest panowaniem
wiecznym, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie,
bo Pan wywyższony króluje na wieki.