Jezus powiedział do tłumów: Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata. Sprzeczali się więc między sobą Żydzi mówiąc: Jak On może nam dać swoje ciało do spożycia? Rzekł do nich Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił - nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki .
Jezus
pragnie odpowiedzieć na najgłębszy głód człowieka, głód Boga. Człowiek w
pierwszym rzędzie poszukuje jego namiastki, zaspokojenia głodów
ziemskich. Szuka Jezusa nie dlatego, że jest Bogiem, ale dlatego, że
oczekuje profitów dla siebie.
W odpowiedzi na
żądanie znaku, Jezus przeciwstawia znak Mojżesza, mannę, którą spożywali
Izraelici w czasie wędrówki przez pustynię . Jest nim On sam, chleb życia, który karmi w drodze do Ojca i zaspokaja najgłębsze duchowe głody.
W czasie każdej
Eucharystii na nowo wydaje się z miłości. Wyraża to symbolicznie gest
przełamania chleba. Chleb i wino wymagają obumierania. Żeby otrzymać
chleb, należy wrzucić ziarno w ziemię i pozwolić, aby obumarło. Żeby
otrzymać wino, należy wycisnąć sok z winogron i poddać go procesowi
fermentacji. Poprzez obumieranie powstaje życie. Jezus pozwala się przełamać jak chleb i wylać jak wino.
W
starożytności panowało przekonanie, że człowiek staje się tym, czym się
żywi. Przyjmując ciało Chrystusa stajemy się Nim, przyjmujemy Jego
życie, Jego orędzie, Jego miłość, stajemy się razem z Nim przełamywanym chlebem i wylewanym winem, uczestniczymy
w Jego bezwarunkowej ucieleśnionej miłości, trwamy w Nim, dzielimy Jego
życie. Chleb prawdziwy zaspokaja wszelkie głody, daje siłę do
pokonywania zmęczenia, zmusza do przekraczania własnych ograniczeń i
poszukiwania autentyzmu i życia w prawdzie.
Eucharystia jest
pokarmem w drodze. Z drugiej strony wymaga czystego serca i otwarcia.
Trafnie oddaje to sam obrzęd przyjęcia komunii świętej. Nie możemy
przyjąć Eucharystii, nie otwierając ust. Ale w rzeczywistości nic to nie
pomoże, jeżeli Chrystus nie zechce sam zamieszkać w naszym wnętrzu.
Nasze usta powinny być czyste i opróżnione z wszystkiego, co grzeszne i
światowe, aby mogły przyjąć chleb życia.
Co jest moim
pokarmem? Jak rozumiem Eucharystię? Jakie jest moje najgłębsze przeżycie
towarzyszące przyjmowaniu komunii świętej? Czy
chcę być chlebem, który zostanie przełamany? Czy jestem jak dobre wino,
które się rozlewa i promieniuje na innych smakiem miłości, dobroci,
życzliwości, miłosierdzia?








