(Mk 6, 1-6 )
Wyszedł stamtąd i przyszedł do swego rodzinnego miasta. A towarzyszyli Mu Jego uczniowie. Gdy nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze; a wielu, przysłuchując się, pytało ze zdziwieniem: «Skąd On to ma? I co za mądrość, która Mu jest dana? I takie cuda dzieją się przez Jego ręce! Czy nie jest to cieśla, syn Maryi, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Czyż nie żyją tu u nas także Jego siostry?» I powątpiewali o Nim. A Jezus mówił im: «Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony». I nie mógł tam zdziałać żadnego cudu, jedynie na kilku chorych położył ręce i uzdrowił ich. Dziwił się też ich niedowiarstwu. Potem obchodził okoliczne wsie i nauczał.
Dobry człowiek z
dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro [...] Bo z obfitości serca
mówią jego usta (Łk 6, 45). Świadectwo czy publiczne wyznawanie wiary (w
rodzinie, grupie przyjaciół, wspólnocie zakonnej czy środowisku pracy)
jest autentyczne, gdy wypływa z głębi, z wnętrza. Gdy żyjemy Jezusem,
Jego słowem, pozwalamy, aby zapuszczał w naszym życiu korzenie , usuwał nasze lęki, gdy ufamy Mu szczerze i zawierzamy siebie,
rodzi się odwaga wiary.
Po pierwszym sukcesie, Jezus ponosi
„fiasko ewangelizacyjne”. Starożytne przysłowie mówi: Prorok jest
lekceważony w swojej ojczyźnie, a lekarz nie uzdrawia swoich znajomych. W
swojej ojczyźnie, w Nazarecie, na progu działalności misyjnej, w
obecności współziomków, bliskich i swojej Matki zostaje odrzucony,
niezrozumiany, zlekceważony. Mieszkańcy Nazaretu nie poszli za pierwszym
natchnieniem i zdumieniem nauką Jezusa. Zakwalifikowali Go i
zaszufladkowali: jest zwyczajny, biedny, przeciętny jak oni. Do tej
ciasnoty osądów, opinii, które duszą głos prawdy, doszła jeszcze jedna z
wad – zazdrość.
„Fiasko” Jezusa w Nazarecie jest lekcją
dla jego uczniów, dla nas. Stając w obliczu niepowodzenia, porażki,
niezrozumienia, odrzucenia, w ostrzu krytyki, przypominajmy sobie, co
przydarzyło się naszemu Mistrzowi. Przypominajmy sobie również Jego
ostrzeżenie: Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie pierwej
znienawidził [...] Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą
prześladować. Jeżeli moje słowo zachowali, to i wasze będą zachowywać
(por. J 15, 18-25) i w pokorze prośmy Go o odwagę i moc Jego Ducha.
Mimo pozornego fiaska, Jezus nadal w
wolności głosi Ewangelię. Po odrzuceniu w Nazarecie nie próbuje szukać
innych bardziej wyrafinowanych form i metod nauczania. Czyni to samo, co
przedtem. Podąża ewangeliczną drogą. Głęboko wierzy w słuszność swojej
misji otrzymanej od Ojca. Wolność pozwala Mu przekraczać ramy jednego
miejsca i iść wciąż naprzód i dalej, stawać wobec nowych wyzwań,
przekraczać ciasnotę miejsc i ludzkich serc.
Jakie jest moje wewnętrzne bogactwo? Co
wychodzi z mego serca? Czy jest we mnie wewnętrzna spójność pomiędzy
tym, czym żyję, a tym, co wyrażam na zewnątrz? Jak
zachowuję się w sytuacjach porażki? Jak reaguję wobec niezrozumienia i
odrzucenia przez innych?
Od 5 - 11 lipca wyjeżdżam na rekolekcje. Bardzo proszę o modlitwę moich Przyjaciół
blogowiczów. Zapewniam o swojej pamięci w modlitwie.









