32 NIEDZIELA ZWYKŁA

     

            Do Ewangelii    (Mk 12,38-44) 

Uważam siebie za całkiem porządnego człowieka, o dobrym sercu, szanowanego, mimo kilku niewielkich grzeszków i upadków…

Aż wreszcie uświadamiam sobie, że najwięksi grzesznicy to ci, którzy grzeszą ignorancją.

Zobaczę krzywdę, którą w najlepszych intencjach wyrządza bezbronnym dzieciom „miłość”… Dostrzegę oznaki okrucieństwa u osób żarliwie religijnych…

Zobaczę, jak prawomyślni faryzeusze zbierają świadectwa przeciw Jezusowi i uważają za swój obowiązek skończyć z Nim…

Przeraża mnie możliwość, że mogę zapaść na tę samą chorobę co najwyżsi kapłani i faryzeusze.

Byli tak pewni siebie, tak przekonani, że mają rację, tak zamknięci na inne punkty widzenia i na przemianę… Pomyślę o osobach, które znam i które postępują podobnie… Potem pomyślę o sobie…

Faryzeusze chętnie osądzali innych. Dla nich ludzie byli albo dobrzy, albo źli.Nie dostrzegali nigdy nic dobrego w człowieku, o którym wydali wyrok, że jest zły… Pomyślę o innych, którzy postępują podobnie… Pomyślę o sobie samym…

Sporządzę listę „złych” ludzi, których znam, i zastanowię się, czy w gruncie rzeczy nie są lepsi ode mnie… Faryzeusze należeli do układu władzy. Bali się jego rozchwiania… Pomyślę o sobie…

Faryzeusze rozkoszowali się swoją władzą. Dla swych własnych celów zmuszali ludzi, by byli „dobrzy”. Nie potrafili pozostawić im wolności… I tym razem pomyślę o sobie…

Wreszcie, faryzeusz był konformistą. Nawet, jeśli myślał, że oskarżony, który przed nim stoi, jest niewinny, to brakowało mu świętej odwagi, by stanąć wobec współsędziów i wyrazić własną opinię… Z żalem pomyślę o strachu przed tym, by kogoś nie urazić, by się na coś nie zgodzić… Tak bardzo chcę się podobać…

Niewiele lepszy jestem od tych, którzy zabili Zbawiciela. Mogę jedynie powiedzieć: „Panie, jestem człowiekiem grzesznym. Zmiłuj się nade mną”…

Usłyszę Jego, pełną miłości, odpowiedź: „dziecko moje, jesteś bliskie i drogie memu sercu’. Co mi chce przez to powiedzieć?...

Popatrzę Jego oczami, by dostrzec to, co On widzi we mnie, skoro znając moją grzeszność, powtarza: „Jesteś tak bliski i drogi memu sercu”…

Tymi samymi Jego oczami spojrzę na „grzeszników” – na Hitlerów i Stalinów naszych czasów…

Popatrzę na ludzi, których nie lubię… odrzucam… Być może, potrzebuję Jego oczu, bym nauczył się współczuć i bym uwolnił się od tego faryzeusza, który tkwi we mnie…

 

 

31 NIEDZIELA ZWYKŁA

 

                                        (Mk 12,28b-34)

    ... Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań? Jezus odpowiedział: Pierwsze jest: Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz, Pan jest jeden. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą. Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego ...

 

    Spośród wszystkich przepisów Prawa Jezus wyciąga dwa nakazy: miłości Boga i miłości bliźniego, czyli każdego człowieka. Jezus wyjaśnia, że postępowanie chrześcijanina jest oparte na miłości. Te dwa przykazania miłości mają wypełniać moje życie.

     Czy moje postępowanie jest oparte na miłości Boga i bliźniego? Czy swoim zachowaniem dobrze świadczę o Chrystusie, o mojej wierze?

    Jaka powinna być  miłość, którą  powinien kierować się chrześcijanin? Niezmierna, obejmująca całe serce, umysł i dusze. Nie można też odmierzać miłości, bo nie da się jej podzielić na kawałki. Nie da się jej też wyczerpać. W miłości trzeba być hojnym, bo ona się pomnaża, gdy ją dajemy. Jeśli oddamy całą swoją miłość Bogu, to i tak nie zabraknie jej dla ludzi. Prawdziwa miłość nigdy się nie kończy. I właśnie taką miłością mamy miłować Boga i bliźnich.

    Jaka jest moja miłość? Czy zamiast być hojnym, nie próbuję jej odmierzać i ograniczać? Czy ufam Bogu? Kto jest moim bliźnim – tylko przyjaciele, czy również ludzie mi nieprzychylni? Czy miłuję swojego bliźniego jak siebie samego?

   Rozmówca Jezusa dobrze zna Prawo i jest bardzo zadowolony z odpowiedzi Jezusa. Ewangelista nie podaje, czy uczony w Piśmie uwierzył, że to Jezus jest Mesjaszem. Jezus znając wiarę tego człowieka, mówi: nie jesteś daleko od królestwa Bożego. Uczony w Piśmie, w przeciwieństwie do swoich współbraci jest przygotowany do przyjęcia zbawienia.

   A jak jest ze mną? Czy wierzę, że Jezus jest Mesjaszem, moim Panem i Zbawicielem? Czy jestem już blisko królestwa Bożego, czy wciąż daleko?

 

UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH

                    (Mt 5,1-12a)

   Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy /ludzie/ wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie.

    Dobra Nowina zawarta w słowach Jezusowych błogosłwieństw brzmi: nic nie jest w stanie odłączyć nas od szczęścia. Nic nie jest w stanie odłączyć nas od Jezusa. Czasami będzie w życiu świetnie, czasami będzie źle, ale zarówno wtedy, kiedy będzie świetnie, jak i wtedy kiedy będzie ciężko, szczęście jest w naszych rękach. Pan Jezus je tam złożył i mówi do nas: słabych, ubogich, smutnych, pozbawionych wielu rzeczy: "Jesteście błogosławieni, szczęśliwi, ponieważ to wy będziecie pocieszeni i nasyceni, bo to do was należy królestwo niebieskie".

   Wejście w grono świętych jest wejściem we wspólnotę żyjącą miłością, która ma to do siebie, że zawsze promieniuje. Jeżeli ktoś otwiera swoje serce na spotkanie z człowiekiem wielkiego formatu, to pozostaje pod działaniem doskonałej miłości wspólnoty ludzi świętych i w atmosferze ich miłości o wiele łatwiej mu wędrować ewangeliczną drogą.

30 NIEDZIELA ZWYKŁA

           Do Ewangeli   (Mk 10,46-52) 

    Bartymeusz syn Tymeusza. Konkretny człowiek ze swoim imieniem i historią. Tak jak ja i każdy człowiek mamy swoje imię i historię. Jego historia zaprowadziła na skraj drogi, przy której siedział i żebrał. Sytuacja i historia kompletnie różna od mojej. A jednak mogę się z niej wiele nauczyć. Bartymeusz, gdy usłyszał, że Jezus przechodzi, zaczął wołać i prosić. Tak jak żebraniem i prośbą zarabiał na życie. Prosić to znaczy zgodzić się na własną niewystarczalność, zgodzić się na to, że potrzebuję innych. Prośba i jej spełnienie. Prośba i dar. Ten rytm wyznacza życie relacji między osobami. Prosić i dawać to wchodzić w relację. Najlepiej widać to w rodzinie, w postawie dzieci: mamo proszę, pozwól... tato proszę, daj... Prosić i dawać, ale nie handlować, prosić nie obliczając zysku i dawać nie licząc strat.

    Czy ja jestem w stanie kogokolwiek o coś prosić? A może zamykam się w swojej samowystarczalności i nie proszę o nic, ani Boga, ani ludzi? 

   Co mnie powstrzymuje przed wołaniem do Boga? Co mnie powstrzymuje przed zwróceniem się w potrzebie do drugiego człowieka? Co mnie pcha do tego by działać zawsze samemu, o własnych siłach. Może moja duma: nie będę się napraszał. A może takie czy inne wychowanie: nie można zawracać innym głowy. To są ważne powody.  Chodzi o to, że udając, że nikogo do szczęścia mi nie potrzeba, zamykając się w kokonie samowystarczalności, zamykam się na wejście w relację z innymi. Zamykam się też na Prawdę o mnie samym, bo nikt z nas nie jest trak naprawdę w pełni samowystarczalny. Potrzebujemy siebie nawzajem. A Jezus chce przychodzić do mnie prawdziwego, takiego, jaki jestem, a nie do takiego, jakim chciałbym być. Co mnie powstrzymuje przed uznaniem mojej zależności od Boga i ludzi?

   Bartymeusz zna swoją sytuację bardzo dobrze. Nie kryje się w iluzji. Nie udaje przed innymi ani przed sobą. Jest prawdziwy. Może nie jest grzeczny ani dobrze wychowany – krzyczy, przeszkadza innym, naprasza się . Ale jest prawdziwy. Umie nazwać po imieniu swoją biedę, umie też nazwać swoje prawdziwe pragnienia i marzenia: „żebym przejrzał”. Przecież mógł poprosić: abym miał tyle pieniędzy, żebym już nigdy nie żebrał. Nie. On dotyka sedna swojego problemu. A równocześnie jest to sedno jego najgłębszego pragnienia. Rabbuni, mój nauczycielu, żebym przejrzał. Co jest moim wielkim marzeniem? Co jest moim wielkim pragnieniem? Aby to zobaczyć, muszę dotknąć tego, co jest moim prawdziwym problemem, co zabiera mi życie. Przecież to właśnie jest marzenie Boga dla mnie: abym żył prawdziwie.

   Chcę wołać do Jezusa, wykrzykując swoje najgłębsze pragnienia, ale też oddając mu moje problemy, grzechy, rany, słabości. Czy się odważę? Czy wolę ułożyć wszystko po swojemu, by pokazać mu potem piękną fasadę – zobacz, ile dla Ciebie zrobiłem. Jeśli jak Bartymeusz będę wołał do Chrystusa, oddając Mu to, co naprawdę jest w moim sercu, wówczas nie tylko usłyszę słowa: „Idź, twoja wiara cię uzdrowiła”, ale będę mógł jak Bartymeusz pójść za Jezusem jego drogą.

 

 

29 NIEDZIELA ZWYKŁA

   

(Mk 10,45)
Syn Człowieczy przyszedł, żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu.

     Na pierwszy rzut oka prośba Jakuba i Jana wydaje się być wyrazem pychy i zadumania w sobie. W wieczności chcą siedzieć przy tronie swojego Mistrza. Głębsze jednak spojrzenie na uczniów, tak umiłowanych przez Pana, pokazuje zgoła co innego. Tylko człowiek, który wie, że jest kochany posiada zdolność do szczerości, otwartości oraz bezgranicznego zaufania. Jakub i Jan, obok Piotra, należeli do grona najbliższych uczniów Jezusa. To właśnie oni zostali zaproszeni na Górę Tabor. W Ogrójcu będą świadkami, jak Jezus w wielkim cierpieniu modli się do Ojca. Ich odwaga wyrażona w powyższej prośbie ukazuje postawę dziecięctwa Bożego. Oni wiedzą, że mogą o wszystkim powiedzieć Jezusowi, wyrazić każdą prośbę. W ich zachowaniu nie ma lęku, jaki czasem pojawia się w człowieku, gdy ten próbuje powiedzieć Jezusowi o czymś bardzo ważnym.

     Spójrz na swoją postawę wyrażaną w stosunku do Jezusa. Czy przeważa w Tobie spontaniczność i prostota, czy też nieufność i lęk? Czy prosisz Jezusa o rzeczy wielkie, czy wolisz Mu się nie narzucać? 

    Jezus, odpowiadając na postawione pytanie oświadcza, że odpowiednie miejsca w niebie dostaną się tym, dla których zostały przygotowane. Jezus umarł za wszystkich ludzi, nie tylko za wybranych. Zatem każdy człowiek ma przygotowane miejsce dla siebie w niebie. W tym punkcie zapraszam Cię do stanięcia przed Jezusem w całej swojej prostocie oraz do próby uświadomienia sobie, że tam u Boga, masz już przygotowane miejsce, że On czeka na Ciebie. Jesteś zatem chciany i oczekiwany. Twoje życie ma sens, nie musisz lękać się o przyszłość. Deszczowa pogoda za oknem, trudności dnia codziennego nie są w stanie zabrać Ci tej nadziei. Masz przygotowane miejsce w niebie…  

    Najskuteczniejszą drogą do nieba wyrażoną w czynie jest postawa służby. Jezus podaje swój osobisty przykład, gdy mówi o tym, że nie przyszedł na świat po to, aby Mu służono, lecz aby służyć. Apostołowie muszą uczyć się takiej postawy od samego początku. Nie inaczej jest z dzisiejszym człowiekiem. Większość chce mieć szczęśliwą rodzinę, być dobrą matką, dobrym ojcem. Mało kto zdaje sobie jednak sprawę, że dopiero postawa autentycznej służby (w tym przypadku w relacjach wśród najbliższych) daje prawdziwie szczęście, które przychodzi jakby przy okazji. Taka droga staje się zatem najskuteczniejszą ścieżką prowadzącą prosto do nieba. Czy jest w Tobie pragnienia życia dla innych?

 

28 NIEDZIELA ZWYKŁA

   Historia ta opowiada o pewnym hinduskim bogaczu, który zmarł i nagle obudził się w raju. Ku swojemu ogromnemu zdziwieniu w jednym z salonów zobaczył wspaniale przygotowaną wieczerze. Wyglądało to bardzo apetycznie. Nic dziwnego, że bogacz zapytał o warunki uczestniczenia w tej uczcie. „To wszystko niewiele kosztuje, tylko jedną rupię” – odpowiedział anioł ze służby. Ucieszył się z tego bogacz, miał jeszcze bowiem w oczach swoje ogromne ziemskie dobra. Kiedy jednak chciał wręczyć należność, powiedziano mu z politowaniem: „Niewiele nauczyłeś się na ziemi. U nas ważne są tylko te pieniądze, które podarowałeś”. Wtedy posmutniał bogacz, gdyż w jednej chwili stał się biedny. Uprzytomnił sobie, że nigdy nic nikomu nie ofiarował.

   Zasmucony i zawiedziony był również bogaty człowiek, o którym opowiada dzisiejsza Ewangelia.

Przyszedł on do Jezusa z nadzieją, że On pochwali jego pobożne i przepisowe życie: „Nauczycielu co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?”. Jezus mu odpowiada: „Znasz przykazania: nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, czcij swego ojca i matkę”. Młodzieniec odpowiada: „Przecież tego wszystkiego przestrzegałem od młodości”. A Jezus spojrzał na niego z miłością i odrzekł: „Idź sprzedaj wszystko co masz i  rozdaj ubogim, a będzie miał skarb w niebie”.

Lecz on spochmurniał na te słowa i odszedł zasmucony,…miał bowiem pokaźny majątek.

 

Słowa Jezusa o niebezpieczeństwie posiadania bogactw są niezwykle trudne do zrozumienia także dla nas. Warto, więc zastanowić się przez chwile nad dzisiejszą Ewangelią, nad tym, co Jezus chce nam przekazać i czego chce nas nauczyć na przykładzie bogatego młodzieńca.

Aby być prawdziwym uczniem Jezusa nie wystarczy tylko przestrzegać Bożych przykazań, pobożnie modlić się w kościele czy domu, ale Jezus wymaga czegoś o wiele ważniejszego. Nauczyciel zachęca nas byśmy Go naśladowali przede wszystkim w Jego ubóstwie, prostocie, pochylaniu się nad potrzebującymi, biednymi. Zachęca do szacunku dla każdego człowieka, starego, młodego i nawet tego najmniejszego i bezbronnego i to bez zadawania pytania: „co za to będę miał?”.

Jak czytamy w dzisiejszej Ewangelii poważną przeszkodą w naszej drodze do świętości jest bogactwo, są pieniądze i chorobliwe przywiązanie się do nich. Jezus przestrzega nas przed nieumiejętnym korzystaniem z tych bogactw. Chrystus nie potępia bogactwa samego w sobie, ale traktuje je jako coś, co zniewala człowieka. Nie pokaźne konto w banku, dobry samochód, nowoczesny dom, dobry sprzęt, dobrej jakości ubrania czy markowe ciuchy, ... są przeklęte, ale serce człowieka, które do tego przylgnęło i nic, prócz tego nie widzi. Niebezpieczeństwo bogactwa jest dlatego tak groźne, ponieważ skutecznie zamyka serce człowieka na potrzeby innych. Czyni ludzi egoistami, którzy żyją tylko dla siebie i dla zwiększającego się licznika na koncie w banku.

  Zadajmy sobie dzisiaj pytanie: czy czasem nie jesteśmy niewolnikami tego, co z trudem może zdobyliśmy: konta w banku, samochodu, komfortowego domu…, czy nie trzęsiemy się nad każdą złotówką i czy umiemy się dzielić z potrzebującymi tym co posiadamy?

27 NIEDZIELA ZWYKŁA

          

            (Mk 10,2-16)

Faryzeusze przystąpili do Jezusa i chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę. Odpowiadając zapytał ich: Co wam nakazał Mojżesz? Oni rzekli: Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić. Wówczas Jezus rzekł do nich: Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela! W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to. Powiedział im: Kto oddala żonę swoją, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo względem niej. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo. Przynosili Mu również dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego. A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego. I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.

 

    Jezus i Jego nauka nie pasują do “systemu” faryzeuszy. Ta scena jest jedną z wielu, kiedy Jezus mówi: słyszeliście, że jest “tak i tak” a Ja wam powiadam... On wypełnia i przekracza Stare Przymierze, mówi, że prawo owszem obowiązuje, ale miłość je przekracza, wypełnia nowym sensem. W tej sytuacji, kiedy mowa jest o małżeństwie, faryzeusze powołują się na Mojżesza i “jego pozwolenie” na list rozwodowy. Jezus odwołuje się do początku stworzenia, czyli rzeczywistości o wiele bardziej fundamentalnej.

   Mamy tendencje by racjonalizować naszą wiarę, upychać ją w jakiś system, najczęściej moralny. “Mogę to i to”, a “tego nie mogę”. Poznając Boga i swoje serce często stajemy przed czymś tajemniczym, niejasnym. Nie lubimy rzeczy, których nie rozumiemy, dlatego zaraz chcemy to jakoś “uporządkować”. Z czasem powstaje nasz własny “system”. Zdarzają się momenty, gdy coś do niego nie pasuje. Słyszymy, że Bóg jest Miłością i daje wolność, a jednocześnie mamy szereg przykazań, których musimy przestrzegać, albo, że Bóg pragnie mojego szczęścia, a jedocześnie mam poczucie, że zabrania mi tego, czego pragnę. W takich momentach często wystawiamy Boga na próbę, by za wszelką cenę ocalić nasz “system”. Opieramy się na tym, co gdzieć przeczytaliśmy, albo usłyszeliśmy od jakiegoś księdza i wierzymy w to bardziej niż samemu Jezusowi. Nasza “wizja” Boga przysłania samego Boga.

 Z drugiej strony, w Ewangelii mamy postawiony obraz dziecka. Jest ono pełne zaufania, można powiedzieć nawet, że jest naiwne. Nie ma żadnych uprzedzeń. Nie tworzy sobie systemu. Całym sercem angażuje się w to, co robi w danej chwili. Dziecko po prostu przychodzi i siada na kolana, “jest” z Bogiem, a nie ujmuje go w jakąś teorię.

      Popatrz na te momenty w swoim życiu duchowym kiedy spotykasz się z Bogiem jak dziecko. Może jest ich niewiele, może nie ma ich wcale. Nie jest to ważne, istotne jest to, że Jezus zaprasza cię dziś, do takiej relacji. Nie chce być tylko elementem systemu w twojej głowie. Uzasadnieniem dla twojego życia moralnego, ale żywą osobą z którą się przebywa, rozmawia, śmieje i płacze.

 

 

XXIV NIEDZIELA ZWYKŁA

                             (Ga 6,14) Nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z Krzyża Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata.

 

   Każdy z nas musi zadać sobie  kiedyś takie pytanie . Kim jest dla mnie Chrystus? Ile On dla mnie znaczy? Co z tego wynika dla mojego życia?

    Więc może trzeba by sobie to pytanie postawić i jakoś się wobec Boga określić? Albo wierzę i ufam Mu, i jest On moim Panem i Zbawcą; albo też nie chcę, by miał On z moim życiem cokolwiek wspólnego i wtedy daję sobie spokój z religią i Kościołem. Byłaby to sytuacja jasna i uczciwa, a Bóg potrafi to uszanować. Niestety, na ogół boimy się takiej jednoznaczności i wolimy stosować zasadę: Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek, a raczej Panu Bogu ogarek. A wszystko wynika chyba z tego, że za mało znamy Boga. W gruncie rzeczy nie wiemy, w co mamy wierzyć i komu powierzyć swoje życie, i dlatego przychodzi nam to tak niemrawo. Zamiast żywej wiary i osobistej relacji z Bogiem bliskim, znanym i kochanym, pozostają z konieczności jedynie pewne zasady, obyczaje i obrzędy religijne: posty piątkowe, kolęda, sporadycznie msze, a od wielkiego święta spowiedź. Ale gdyby kogoś zapytać, po co to robi, nie potrafiłby odpowiedzieć, albo też zdziwiłby się, po co w ogóle te pytania.
   Najprawdopodobniej większość z nas potrafiłaby wyrecytować jakąś formułkę dotyczącą Pana Jezusa. I prawdopodobnie byłaby to formułka poprawna: że jest to Syn Boży, Zbawiciel. Formalnie odpowiedź dobra, tyle tylko, że pusta, niewiele mówiąca. Święty Piotr w pierwszym odruchu także udzielił takiej odpowiedzi. Była to rewelacja, bo przed nim nikt jeszcze tak wyraźnie nie wyznał wiary w Jezusa jako Mesjasza. Ale wiara ta była niedojrzała i nieświadoma. Piotr rzucił jakiś termin, trafił w dziesiątkę, ale zaraz okazało się, że zupełnie nie wie, co ten termin oznacza.   Każdy, kto tylko chce, może lepiej poznać Boga i pogłębić swoją wiedzę religijną, znajomość Ewangelii, duchową więź z Chrystusem. Nikt nie rodzi się ani nie staje od razu teologiem czy chrześcijaninem; lecz można i trzeba się tego nauczyć.

   Taką szkołę dał swoim uczniom Chrystus. Oj, nie była to szkoła łatwa! Jezus nie szczędził swoim najbliższym cierpkich uwag, a nawet i potrafił nawyzywać, żeby się najważniejsze rzeczy lepiej utrwaliły. Akurat sprawa krzyża należała do najważniejszych i najtrudniejszych, i stąd ta surowa stanowczość Jezusa. Może lepiej w ogóle nie być uczniem Jezusa, niż być uczniem złym i dawać fałszywe świadectwo o swoim Mistrzu. Ta reprymenda Jezusa jest wciąż aktualna. Są chyba całe rzesze chrześcijan, którzy mieliby spore trudności, aby powiedzieć coś sensownego o swoim Zbawicielu i Jego nauce. Może nie ze złej woli, ale dlatego, że dotąd nigdy się nad tym nie zastanawiali. Więc może przyszła pora, aby coś w swej postawie zmienić?

   Panie Jezu, kim jesteś dla innych, o tym słyszę, kim jesteś dla mnie, o tym wiesz Ty i ja. Niech ta tajemnica stanie się mocą mojego życia i uświęcenia. Bądź uwielbiony za wszystkie słowa, którymi oświecasz mój umysł i za wszelkie łaski dla mojej duszy.

     OD  18. O9   do   26. O9     JESTEM  NA  REKOLEKCJACH.

                        

                                   

                                                

XXIII NIEDZIELA ZWYKŁA

                                                

                                                               (Mt 4,23)
                      Jezus głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszelkie choroby wśród ludu.

                                                   Effatha, to znaczy: Otwórz się!

   W Ewangelii jest mowa o wielu ludziach ubogich w oczach tego świata — to trędowaci, niewidomi, niemi, głusi, sparaliżowani, chorzy na wodną puchlinę, trawieni gorączką, nieszczęśliwi po śmierci najbliższych. To oni najusilniej szukali Jezusa i oni zostali przez Niego najbardziej ubogaceni. Wiara doskonaliła ich serca. Wiara też umożliwiała im otrzymanie cennych wartości decydujących o życiu doczesnym — zdrowia, a nawet życia.

    Niewiele jest cudów Jezusa związanych z dobrami materialnymi. Poza zamianą wody w wino oraz nakarmieniem chlebem i rybami tysięcznych rzesz, można wskazać jedynie cud połowu ryby z monetą w pyszczku, jakiego z polecenia Mistrza dokonał Piotr, by zapłacić podatek. Cuda z winem i chlebem mają ścisły związek z ustanowieniem Eucharystii i nie chodziło w nich tylko o zaradzenie potrzebom chwili. Jezus, jeśli sięga do cudotwórczej mocy, ubogaca siły, usuwa choroby, kalectwa lub przywraca życie. Nie chce dosypywać do tej lawiny bogactw materialnych, bo wie, że one bardziej przeszkadzają człowiekowi, niż pomagają.

    Sprawiedliwość Boga na tej ziemi jest zachowana przez wprowadzenie bogactwa wiary. Ponieważ jest ono dostępne dla każdego człowieka, a ubodzy tego świata są w tym względzie szczególnie uprzywilejowani, o niesprawiedliwości trudno mówić. Mogą o niej krzyczeć jedynie niewierzący. Gdy uwzględni się hierarchię wartości dostępnych w wierze, obraz świata ulega zasadniczemu przeobrażeniu. W tej sytuacji nie pozostaje nic innego jak prośba: „Panie, przymnóż nam wiary”.

  

    Naucz mię, Panie, Twej drogi; będę postępował według Twojej prawdy. Skłoń moje serce ku bojaźni Twojego imienia. Będę Ci dziękował, Panie Boże mój, z całego serca mojego i na wieki będę wysławiał Twe imię, bo wielkie było dla mnie Twoje miłosierdzie... Ty, Panie, jesteś Bogiem miłosiernym i łaskawym, nieskorym do gniewu, bardzo łagodnym i wiernym. Zwróć się ku mnie i zmiłuj się nade mną. Udziel Twej siły słudze swojemu, ocal syna swej służebnicy (Psalm 86, 11-16).

XXII NIEDZIELA ZWYKŁA

                              (Ps 15,1-5)              

                                              Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie.

  

       Jezus w polemikach z faryzeuszami i uczonymi w Piśmie „punktuje” ich za fałszywą religijność. Zobaczmy krótko, co im (a może i nam) zarzuca. Najpierw niekonsekwencję, hipokryzję, brak równowagi między czynami a sercem, oddzielanie sfery zewnętrznej od wewnętrznej, separację serca od moralności i prawa. Faryzeusze dają Bogu różne dary, głównie materialne, czyli tak zwaną „dziesięcinę” (dziesięć procent przychodów), a pomijają istotę – sprawiedliwość, miłosierdzie, miłość. To, co zewnętrzne jest dla nich ważniejsze od wnętrza. Jezus podkreśla, że najważniejsze jest wnętrze, serce. W religii nie chodzi o jedzenie, co się je, czy pokarmy „czyste”, czy „nieczyste”, ale kim się jest, jak się żyje.

    Jezus również mówi w Ewangelii, że pokarm, który człowiek je, nie czyni go nieczystym. Ważniejsze jest wnętrze. W sercu człowieka rodzi się grzech i czyni go nieczystym. O wartości duchowej człowieka nie świadczy wiec to, co zjada, z kim się spotyka, jak ubiera, czego dotyka. O wartości człowieka decyduje to, co myśli, czego pragnie, do czego dąży. To wnętrze człowieka, całe jego piękno i życie duchowe świadczy o czystości.

     Czy nie jestem formalistą i hipokrytą? Co stanowi o mojej wartości i godności? Czy nie dzielę    ludzi według sposobu ubierania się, jedzenia, posiadanych wartości materialnych itp.

     W życiu duchowym ważna jest motywacja. Można czynić wiele, ale z przyczyn egoistycznych, z lęków, by się dowartościować, być kimś w oczach innych. Takie czyny mają niewielką wartość. A można dać Bogu niewiele, „grosik” jak uboga wdowa (por. Mk 12, 41), ale z całego serca, dla Niego i to przewyższa wielkie ofiary i dary.

      Czy moje życie nie cechuje próżność, ostentacja i niezdrowe ambicje? Komu chcę się bardziej przypodobać - Bogu czy ludziom?

                      Zabierz Panie, i przyjmij całą moją wolność, pamięć moją, mój rozum i całą moją wolę, wszystko, co mam i co posiadam. Ty mi to Panie dałeś, Tobie to zwracam. Wszystko jest Twoje. Rozporządzaj tym według Twojej woli. Daj mi tylko miłość Twoją i łaskę, a to mi wystarczy.

/św. Ignacy Loyola/