Siostra Marta serdecznie zaprasza...
sobota, 2 stycznia 2016
II NIEDZIELA PO BOŻYM NARODZENIU
„Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga – Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz [posłanym], aby zaświadczyć o światłości. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było [Słowo], a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego – którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: «Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie». Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali – łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział, Ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, [o Nim] pouczył”
Kontemplując ziemskie życie Jezusa, Jego słowa i czyny, możemy w sposób mglisty, jakby za zasłoną uchwycić „coś” z niezgłębionej tajemnicy Boga. W Jezusie my, ludzie, oglądamy Boga i Jego miłość. I w Jezusie uzyskujemy intymną więź z Ojcem. Kontemplując serce Jezusa, oglądamy chwałę Boga.
Naszym powołaniem na ziemi nie jest jedynie kontemplacja Jezusa. Powinniśmy, podobnie jak On stawać się zwierciadłami, odbijającymi w sobie i swoim życiu Jego piękno, miłość, głębię, prawdę…
Przyjęcie Jezusa, Słowa Ojca czyni nas dziećmi dobrego Boga. Słowo to przejęte ze słownictwa rodzinnego budzi uczucie bliskości, ufności, bezpieczeństwa, pewności i szacunku. Bóg jest Ojcem i Matką, ale też Kimś, kto przekracza nasze ludzkie sposoby obrazowania.
Bycie dzieckiem Boga Ojca sprawia, że możemy zwracać się do Niego jak Jezus: Abba, Ojcze (wręcz: Tato, Tatusiu!). Słowa tego w czasach Jezusa używały dzieci w stosunku do ziemskich ojców, nikt natomiast nie ośmieliłby się zwrócić w ten sposób do Boga. Jezus zachęcając nas (w modlitwie Ojcze nasz), by tak rozmawiać z Bogiem, wprowadza nas w intymną więź, jaka łączy Go z Ojcem. Bóg i Ojciec Jezusa Chrystusa jest również naszym Bogiem i Ojcem .
Bóg jest naszym Ojcem; my jako dzieci wszystko zawdzięczamy Jemu. Otrzymujemy łaskę po łasce. Stąd powinna rodzić się w nas, synach i córkach dobrego Ojca, wdzięczność prowadząca do działania, by imię Boga Ojca było uznawane przez wszystkich, a Jego miłość rozszerzała się w świecie i w naszych sercach.
Jakim „zwierciadłem” jestem ja? Czy jestem dumny z „mojego Ojca” w niebie? W jaki sposób zwracam się do Boga w mojej modlitwie (rozmowie z Nim)? Za jakie łaski powinienem szczególnie dziś podziękować?
sobota, 26 grudnia 2015
ŚWIĘTO ŚWIĘTEJ RODZINY
„Rodzice Jego chodzili co roku do Jerozolimy na Święto Paschy. Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice. Przypuszczając, że jest w towarzystwie pątników, uszli dzień drogi i szukali Go wśród krewnych i znajomych. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy szukając Go. Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami. Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie. Lecz On im odpowiedział: Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca? Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział. Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu. Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi”
Po zakończonych uroczystościach Jezus pozostał w Świętym Mieście, jakby chciał nacieszyć się pięknem świątyni i zatrzymać jej całą mądrość i świętość. Św. Łukasz używa tutaj słowa trwać. Chce przez to podkreślić, że trwanie Jezusa w świątyni jest dla Niego naturalnym środowiskiem; jest trwaniem Syna w Ojcu; Słowa w Bogu. Podczas gdy Jezus trwał z Ojcem w świątyni Maryja i Józef szukali Go z bólem serca. Ból Maryi w trzech dniach poszukiwań to cały szereg cierpień, przede wszystkim matki, ale również osoby odpowiedzialnej. Do tego dochodzi zapewne doświadczenie przykrości, upokorzenia związane z krytyką ze strony innych. Maryja doświadcza, że całkowite powierzenie się Bogu doprowadziło Ją do sytuacji zupełnie nieoczekiwanej – nieporozumienia, oddalenia. Syn „ucieka od Niej” i mówi językiem, którego nie rozumie. Po trzech dniach Rodzice odnajdują Jezusa w świątyni podczas dyskusji z uczonymi. Maryja wypowiada wówczas cały ból swego serca, troskę i miłość: Synu, czemuś nam to uczynił? Z kolei Jezus w sposób jasny i stanowczy uświadamia jej pewną rzeczywistość. Jego misją jest być „w sprawach Ojca”: Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca? Odtąd wszystkie inne sprawy, plany, pragnienia, wolę, całą osobę Jezusa i całe Jego życie będzie wypełniał Ojciec. Wszystko będzie zrelatywizowane; nawet posłuszeństwo i ból sprawiony ziemskim Rodzicom. Zauważmy jednak, że Maryja i Józef nie zrozumieli misji, o której mówił im Jezus. Oni trwali w tradycji Starego Przymierza i trudno im zrozumieć Nowe, które ustanawia ich Syn. Przyzwyczajeni do codziennej obecności Jezusa, przeżywają związek z Nim w sposób zwyczajny, naturalny; muszą dopiero w wierze uczyć się rozumieć nowe sytuacje. Bóg stopniowo będzie wprowadzał ich w rozumienie tajemnicy Jezusa, w sposób przystosowany do ich możliwości.
Opowiadanie o pobycie Jezusa w świątyni kończy się słowami: Poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu i był im poddany. Wierność codziennemu życiu, modlitwie, pracy, odpoczynkowi, życiu rodzinnemu, synowskie posłuszeństwo stanowią hołd składany Ojcu w świątyni. Można powiedzieć, że zwyczajne życie w Nazarecie, to świątynia, w której Jezus oddawał posłuszeństwo i cześć swemu Ojcu.
Gdzie i w jaki sposób szukam Jezusa? Jak przeżywam sytuacje zagubienia, niezrozumienia? Czy mojej relacji z Bogiem nie grozi rutyna? Czy jestem wierny Bogu w codzienności życia? W jaki sposób podejmuję trud życia?
czwartek, 24 grudnia 2015
UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO
BOŻE NARODZENIE 2015 R.
Z okazji Świąt Bożego Narodzenia , wzorem Św. Franciszka z Asyżu, oddajemy cześć BOŻEJ DZIECINIE, adorując Ją w żłóbku i w NAJŚWIĘTSZYM SAKRAMENCIE.
Dzieląc się radością płynącą z Narodzenia Chrystusa ,
przeżywając Rok MIŁOSIERDZIA i Jubileusz 1050 rocznicy
CHRZTU POLSKI życzę , by Boże Dziecię ogarnęło Was
kochani Przyjaciele , błogosławieństwem i miłosierdziem oraz
umacniało wiarę , wspierało łaską i mocą do wiernego wypełniania swoich codziennych obowiązków.
Niech w NOWYM ROKU 2016 BÓG Wam błogosławi i
strzeże. Niech Wam okaże oblicze Swoje i zmiłuje się nad
Wami. Niech obróci ku Wam twarz Swoją i niech obdarzy
pokojem.
Z pamięcią modlitewną
za Was wszystkich moi Przyjaciele
życzy s. marta
sobota, 19 grudnia 2015
IV NIEDZIELA ADWENTU
„W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w [pokoleniu] Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana”
Maryja weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. W tym krótkim zdaniu zawiera się głębia spotkania. Spotykają się dwie bliskie sobie kobiety; kobiety płodne, szczęśliwe, błogosławione. Każda z nich nosi w sobie dziecko: Maryja – Syna Bożego, Elżbieta – Jego poprzednika . Obydwie darzą siebie szacunkiem, wiarą, miłością i cieszą się Darem Boga – Zbawicielem.
W te ostatnie dni adwentowe, gdy jesteśmy zabiegani, nie mamy czasu i poddajemy się gorączce przedświątecznej, Maryja przypomina nam o innym zabieganiu, pospiechu, gorączce – o „gorączce duchowej”. Nie zagubmy duchowego wymiaru Adwentu. Niech nam towarzyszy niecierpliwość, napięcie i zapał w oczekiwaniu na spotkanie przychodzącego Pana. Nie zatraćmy również wagi i głębi spotkań międzyludzkich. „Nawiedzając innych” kontemplujmy i naśladujmy Maryję.
Aby nasze „nawiedzenia” były głębokie, trzeba opuścić „własny „Nazaret”, wyjść z siebie”, pokonać „góry” lęków, obaw, własnego egoizmu, wygodnictwa. Wchodząc do domu innych, należy ich „pozdrowić”; z szacunkiem spojrzeć na tajemnicę, na to, co w nich jedyne i niepowtarzalne. Prawdziwe spotkanie jest możliwe dzięki szacunkowi i dostrzeganiu wzajemnej wartości i godności. Nie ma w nim deprecjacji, zazdrości, wywyższania się, porównywania… Jest życzliwa akceptacja i szacunek wobec inności, tajemnicy. Jak w spotkaniu Maryi z Elżbietą .
Czy w adwentowym oczekiwaniu towarzyszy mi „duchowy pośpiech”, zapał, gorliwość, niecierpliwość serca? Czym dzielę się z innymi w tych dniach? Co wnoszę w ich życie? Jak wyglądają moje spotkania z innymi ludźmi? Czy mam świadomość własnej głębi ducha i czy szanuję głębię innych? Z jakim pozdrowieniem zwraca się do mnie Maryja w tym przedświątecznym czasie? Czego mi życzy? Jaką myśl podsuwa?
sobota, 12 grudnia 2015
III NIEDZIELA ADWENTU
W niedzielę „ Radości ” Ewangelia skłania do refleksji nad czynem. Tłumy ludzi przychodzą do Jana, by przyjąć chrzest. Ludzie ci nie kierują się ciekawością. Są raczej poruszeni przepowiadaniem Jana i jego surowym, ascetycznym życiem. Chrzest, który przyjmują, jest znakiem ich głębokiej przemiany. Świadczy o tym również pytanie, które stawiają Janowi: Cóż mamy czynić? To pytanie stawiają różne kategorie osób, także grupy uważane za margines społeczny. Jan Chrzciciel nie proponuje innej drogi, nie wzywa ludzi, by pozostawili swoje zawody, rodziny, poszli na pustynię i żyli jego stylem. Każdy ma pozostać na swoim miejscu, ale żyć inaczej. Kierować się sprawiedliwością i miłosierdziem.
W nawróceniu nie chodzi o zmianę środowiska, miejsca pracy, ale o
uczciwość i przejrzystość wewnętrzną. Grzech i problemy tkwią zazwyczaj
nie w zawodzie, ale w sposobie wykonywania go. W nawróceniu nie chodzi
również o jakieś niezwykłe, spektakularne gesty. Liczy się wierność w
codziennym życiu. Przemiana nie dotyczy rzeczy i sytuacji zewnętrznych.
Prawdziwa przemiana dotyka wnętrza, serca i zaczyna się od siebie.
Cóż mamy czynić? To pytanie warto postawić sobie również w kontekście dzisiejszej „niedzieli radości”. Jan Chrzciciel wskazuje na Jezusa, który chrzci Duchem Świętym i ogniem. Prawdziwa radość duchowa płynie z bliskości i przyjaźni z Jezusem, z Bogiem i jest owocem Ducha Świętego .
Radość jest również owocem wyzwalania się z krępujących na co dzień więzów i różnorakich zniewoleń. Są nimi przykładowo: strach przed drugim człowiekiem, codziennym towarzyszem drogi i tym nieznanym; uprzedzenia, osądy, różne formy zazdrości, pycha . Te wszystkie zniewolenia czynią serce smutnym. Nie pozwalają być sobą, cieszyć się darami, talentami, ani ich rozwijać. Zamiast radości z tylu darów, a przede wszystkim, z największego daru – Jezusa, pozostaje wtedy zazdrość i demoniczny smutek.
Prawdziwej radości uczy Maryja. Nasza radość bywa hałaśliwa. Maryja pokazuje, że istnieje inna radość; radość, która dobrze czuje się w milczeniu, wyciszeniu, wewnętrznym pokoju, w słuchaniu i rozważaniu Bożego słowa.
W jaki sposób przeżywam codzienność? Co powinienem w najbliższym czasie zmienić? Czy zmianę świata zaczynam od siebie? Co mnie najbardziej zniewala? Czy moje życie przenika radość i pokój? Czy doświadczam od czasu do czasu smaku radości duchowej? Czy raczej szukam jedynie namiastek ludzkiej radości? (Jakich?)
Cóż mamy czynić? To pytanie warto postawić sobie również w kontekście dzisiejszej „niedzieli radości”. Jan Chrzciciel wskazuje na Jezusa, który chrzci Duchem Świętym i ogniem. Prawdziwa radość duchowa płynie z bliskości i przyjaźni z Jezusem, z Bogiem i jest owocem Ducha Świętego .
Radość jest również owocem wyzwalania się z krępujących na co dzień więzów i różnorakich zniewoleń. Są nimi przykładowo: strach przed drugim człowiekiem, codziennym towarzyszem drogi i tym nieznanym; uprzedzenia, osądy, różne formy zazdrości, pycha . Te wszystkie zniewolenia czynią serce smutnym. Nie pozwalają być sobą, cieszyć się darami, talentami, ani ich rozwijać. Zamiast radości z tylu darów, a przede wszystkim, z największego daru – Jezusa, pozostaje wtedy zazdrość i demoniczny smutek.
Prawdziwej radości uczy Maryja. Nasza radość bywa hałaśliwa. Maryja pokazuje, że istnieje inna radość; radość, która dobrze czuje się w milczeniu, wyciszeniu, wewnętrznym pokoju, w słuchaniu i rozważaniu Bożego słowa.
W jaki sposób przeżywam codzienność? Co powinienem w najbliższym czasie zmienić? Czy zmianę świata zaczynam od siebie? Co mnie najbardziej zniewala? Czy moje życie przenika radość i pokój? Czy doświadczam od czasu do czasu smaku radości duchowej? Czy raczej szukam jedynie namiastek ludzkiej radości? (Jakich?)
sobota, 5 grudnia 2015
II NIEDZIELA ADWENTU
„Było to w piętnastym roku rządów Tyberiusza Cezara. Gdy Poncjusz Piłat
był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, brat jego Filip
tetrarchą Iturei i kraju Trachonu, Lizaniasz tetrarchą Abileny; za
najwyższych kapłanów Annasza i Kajfasza skierowane zostało słowo Boże do
Jana, syna Zachariasza, na pustyni. Obchodził więc całą okolicę nad
Jordanem i głosił chrzest nawrócenia dla odpuszczenia grzechów, jak jest
napisane w księdze mów proroka Izajasza: Głos wołającego na pustyni:
Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego! Każda dolina
niech będzie wypełniona, każda góra i pagórek zrównane, drogi kręte
niech się staną prostymi, a wyboiste drogami gładkimi! I wszyscy ludzie
ujrzą zbawienie Boże”
Św. Łukasz rozpoczyna historię zstąpienia Słowa na ziemię bardzo
patetycznie. Mówi o pałacach cezara, namiestnikach, królach i
arcykapłanach, by zakończyć paradoksalnie: Bóg ze swoim głosem
przychodzi na pustynię.
W adwentowym czasie Kościół prowadzi nas na „pustynię”.
Nie przeżyjemy owocnie tajemnicy Bożego Narodzenia, jeśli zabraknie Adwentu, wyjścia na pustynię, wejścia w głąb siebie, w milczenie, w ciszę, w której można usłyszeć Boga. Oczywiście, żyjąc w rodzinach i pracując zawodowo, nie możemy wyjechać na pustynię, ale możemy robić „krótkie przystanki” na zatrzymanie się, nabranie dystansu do codziennych zmartwień i trosk, chwilę refleksji, modlitwy, sięgnięcie do Pisma świętego. Takie „pustynie” są przeciwieństwem pustki, oddalenia i „wypalenia”, do których prowadzi zabieganie i zbyt szybkie tempo życia.
Niemiecki teolog Hans Urs von Balthasar porównuje Adwent do bramy, poprzez którą wkracza się do świątyni Bożego Narodzenia. Brama ta jest strzeżona przez dwóch „strażników”. Pierwszy z nich to bezkompromisowy, wymagający, surowy asceta – Jan Chrzciciel. Drugi jest pokorny, wewnętrznie skupiony, cichy i kontemplatywny. To Maryja. Między Janem Chrzcicielem – ostatnim prorokiem, zapowiadającym przyjście Chrystusa, a Maryją jest wielka różnica. Jednak obydwoje są nieodzowni, by Bóg „mógł rozbić między nami swój namiot”.
Dzisiejsza Ewangelia kieruje nasz wzrok na „pierwszego strażnika”. Jan Chrzciciel żyje na pustyni, poza wszelką cywilizacją i kulturą, jak Beduini, prowadzi prosty, ascetyczny tryb życia. Jest przeciwieństwem „wielkich tego świata”. Jest człowiekiem głębokiej pokory. Nie skupia uwagi na sobie, nie chce być podziwiany, nie wywołuje sensacji, nie interesuje go wielkość, nie dąży do sukcesu, prestiżu. Swoją misję rozumie jako „umniejszanie”. Umniejsza siebie, aby Jezus mógł wzrastać. Jan nazywa siebie głosem. Wie, że najważniejszy jest Pan, któremu prostuje ścieżki. Jan nie widzi w Jezusie konkurenta, który pozbawia go sławy, popularności, osiągnięć. Przeciwnie, cieszy się, że Jezus będzie wzrastał, a on zejdzie z centrum, na bok, w cień. Jan zna swoje miejsce i swoją rolę.
Jan Chrzciciel jest postacią wyrazistą i jednoznaczną, nie chwieje się, jak trzcina na wietrze. Jest autentyczny, szczery, nie zabiega o niczyją sympatię. Nie nosi zewnętrznych masek. Mówi to, co czuje. Jan wzywa do nawrócenia, czyli zmiany myślenia, mentalności.
Adwentowe oczekiwanie ma wymiar świadomego czuwania, nawrócenia serca i myśli. Człowiek nawrócony na pierwszym miejscu stawia Boga, miłość, bliźnich, a nie własne ambicje, plany, sukces. Nie jest dwulicowy, nie nosi zewnętrznych masek, ale jest sobą, żyje w prawdzie. Nie pozwala sobą manipulować, ale równocześnie nie czyni tego wobec innych. Adwentowe oczekiwanie wymaga również codziennej pracy nad sobą, czyli ascezy, kształcenia w sobie cnoty pokory. Pokora jest zgodą na siebie i swoje miejsce w życiu. Bez niej będzie pycha – zrozumiałość, arogancja, poniżanie innych, dążenie do sukcesu po trupach, albo „fałszywa pokora” – kompleksy i niezdrowe poniżanie siebie.
W jaki sposób przeżywam czas Adwentu? Czy znajduję codziennie chwile na posłuchanie Boga? Czy zawsze jestem sobą? Czy mam „jedną twarz” czy więcej? Jakie sprawy w moim życiu wymagają wyprostowania, uporządkowania, przejrzystości? Czy odwróciłem już wzrok od mojego „ja” i zacząłem patrzeć w kierunku przychodzącego Jezusa?
W adwentowym czasie Kościół prowadzi nas na „pustynię”.
Nie przeżyjemy owocnie tajemnicy Bożego Narodzenia, jeśli zabraknie Adwentu, wyjścia na pustynię, wejścia w głąb siebie, w milczenie, w ciszę, w której można usłyszeć Boga. Oczywiście, żyjąc w rodzinach i pracując zawodowo, nie możemy wyjechać na pustynię, ale możemy robić „krótkie przystanki” na zatrzymanie się, nabranie dystansu do codziennych zmartwień i trosk, chwilę refleksji, modlitwy, sięgnięcie do Pisma świętego. Takie „pustynie” są przeciwieństwem pustki, oddalenia i „wypalenia”, do których prowadzi zabieganie i zbyt szybkie tempo życia.
Niemiecki teolog Hans Urs von Balthasar porównuje Adwent do bramy, poprzez którą wkracza się do świątyni Bożego Narodzenia. Brama ta jest strzeżona przez dwóch „strażników”. Pierwszy z nich to bezkompromisowy, wymagający, surowy asceta – Jan Chrzciciel. Drugi jest pokorny, wewnętrznie skupiony, cichy i kontemplatywny. To Maryja. Między Janem Chrzcicielem – ostatnim prorokiem, zapowiadającym przyjście Chrystusa, a Maryją jest wielka różnica. Jednak obydwoje są nieodzowni, by Bóg „mógł rozbić między nami swój namiot”.
Dzisiejsza Ewangelia kieruje nasz wzrok na „pierwszego strażnika”. Jan Chrzciciel żyje na pustyni, poza wszelką cywilizacją i kulturą, jak Beduini, prowadzi prosty, ascetyczny tryb życia. Jest przeciwieństwem „wielkich tego świata”. Jest człowiekiem głębokiej pokory. Nie skupia uwagi na sobie, nie chce być podziwiany, nie wywołuje sensacji, nie interesuje go wielkość, nie dąży do sukcesu, prestiżu. Swoją misję rozumie jako „umniejszanie”. Umniejsza siebie, aby Jezus mógł wzrastać. Jan nazywa siebie głosem. Wie, że najważniejszy jest Pan, któremu prostuje ścieżki. Jan nie widzi w Jezusie konkurenta, który pozbawia go sławy, popularności, osiągnięć. Przeciwnie, cieszy się, że Jezus będzie wzrastał, a on zejdzie z centrum, na bok, w cień. Jan zna swoje miejsce i swoją rolę.
Jan Chrzciciel jest postacią wyrazistą i jednoznaczną, nie chwieje się, jak trzcina na wietrze. Jest autentyczny, szczery, nie zabiega o niczyją sympatię. Nie nosi zewnętrznych masek. Mówi to, co czuje. Jan wzywa do nawrócenia, czyli zmiany myślenia, mentalności.
Adwentowe oczekiwanie ma wymiar świadomego czuwania, nawrócenia serca i myśli. Człowiek nawrócony na pierwszym miejscu stawia Boga, miłość, bliźnich, a nie własne ambicje, plany, sukces. Nie jest dwulicowy, nie nosi zewnętrznych masek, ale jest sobą, żyje w prawdzie. Nie pozwala sobą manipulować, ale równocześnie nie czyni tego wobec innych. Adwentowe oczekiwanie wymaga również codziennej pracy nad sobą, czyli ascezy, kształcenia w sobie cnoty pokory. Pokora jest zgodą na siebie i swoje miejsce w życiu. Bez niej będzie pycha – zrozumiałość, arogancja, poniżanie innych, dążenie do sukcesu po trupach, albo „fałszywa pokora” – kompleksy i niezdrowe poniżanie siebie.
W jaki sposób przeżywam czas Adwentu? Czy znajduję codziennie chwile na posłuchanie Boga? Czy zawsze jestem sobą? Czy mam „jedną twarz” czy więcej? Jakie sprawy w moim życiu wymagają wyprostowania, uporządkowania, przejrzystości? Czy odwróciłem już wzrok od mojego „ja” i zacząłem patrzeć w kierunku przychodzącego Jezusa?
sobota, 28 listopada 2015
I NIEDZIELA ADWENTU
ADWENT
(Łk 21, 25-28.34-36)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z wielką mocą i chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie. Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka, jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi. Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym .
Jezus powiedział do swoich uczniów: Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z wielką mocą i chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie. Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka, jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi. Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym .
Po
zapowiedzi wydarzeń ostatecznych, towarzyszących im znaków i Paruzji,
Jezus wzywa swoich uczniów do czuwania. Czuwanie jest przeciwieństwem
senności. Przypomnijmy sobie dwa ważne wydarzenia z życia Jezusa i
uczniów. Na Górze Oliwnej, gdy Jezus prosi uczniów o czuwanie, modlitwę,
współczucie – uczniowie znużeni śpią . Podobnie na górze
Tabor . Gdy Jezus w cudowny sposób objawia swoje bóstwo i
wchodzi w najgłębszą zażyłość i zjednoczenie z Ojcem, uczniowie śpią.
Trwają wprawdzie zewnętrznie przy Jezusie, ale nie uczestniczą w głębi
tajemnicy. Przesypiają ją.
Znużenie uczniów Jezusa jest wciąż aktualne. Nasze życie duchowe często
naznaczone jest zmęczeniem, nieobecnością, brakiem uwagi,
przyzwyczajeniem i rutyną. I żyjemy jakby w półśnie. Przyjrzyjmy się np.
naszemu udziałowi w Eucharystii. Tutaj dokonuje się podobna przemiana
jak na górze Tabor, a nam brakuje skupienia, uwagi, głębokiego
wzruszenia. Albo codzienna modlitwa. Powinna być miłosną uwagą,
jak mówi św. Jan od Krzyża, tymczasem jest nieuwagą. Często w trakcie
modlitwy, zamiast z Bogiem, jesteśmy w przeszłości albo w przyszłości.
Załatwiamy tysiące spraw, rozwiązujemy problemy, rozdrapujemy stare
rany, albo marzymy o lepszej przyszłości. Również nasze życie duchowe
dalekie jest od czuwania. Charakteryzuje je raczej ospałość, leniwość,
letniość. Zadowalamy się tym, co konieczne, szukając „świętego spokoju”.
I nasze serca stają się powoli ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych.
Czas przyjścia Pana w dniu ostatnim pozostaje tajemnicą. Jednak Bóg przychodzi codziennie, znienacka, jak potrzask, albo jak złodziej. Nie tylko w Dniu Ostatecznym,
w Eucharystii czy na Boże Narodzenie. I może się zdarzyć, że zbyt
zajęci sobą, możemy przespać Jego przyjście. Stąd powinniśmy być
dyspozycyjni, trwać w gotowości, czuwać nieustannie. Nie dlatego, że się
boimy Jego przyjścia; przeciwnie, aby być gotowym na każde Jego
wezwanie.
Życie religijne nie może być ucieczką od trudu i ukryciem się w
spokojnej przestrzeni duchowej. Byłaby to zakamuflowana iluzja. Życie
duchowe jest raczej podjęciem całego trudu życia i otwarciem na bliźnich
i ich problemy, radości i smutki. Jest też zrywaniem, jak pisze św.
Paweł, z uczynkami ciemności, kłamstwem, hipokryzją, próżnością.
Adwent, który rozpoczynamy jest czasem tęsknego, pełnego nadziei
oczekiwania. W buddyzmie najwyższa doskonałość polega na wyzbyciu się
tęsknoty. W chrześcijaństwie jest odwrotnie. Św. Augustyn napisał, że serce człowieka jest niespokojne, dopóki nie spocznie w Bogu.
W każdym z nas jest pragnienie, tęsknota za miłością, pięknem,
nieskończonością, czyli za Bogiem. Bóg stworzył nas jako istoty
stęsknione. Każdy z nas nosi w sobie ślad, znamię, obraz Boży i tęsknotę
za pełnią. Czuwać to znaczy umiejętnie kierować tęsknotami. Zamiast
rozpraszać je na tysiące niepotrzebnych spraw, lęków, niepokojów, trosk
uczmy się kierować je ku Bogu, który jedynie może zaspokoić do końca
naszego ducha.
Czy myśl o przyjściu Pana w „Dniu Ostatecznym” rodzi we mnie więcej
lęków czy nadziei? Czy jestem bardziej zajęty sobą czy otwarty na
innych? Na czym polega moje czuwanie? A na czym ospałość? Czy nie przesypiam czasu łaski, objawienia Boga oraz najważniejszych wydarzeń mojego życia?
niedziela, 22 listopada 2015
UROCZYSTOŚĆ CHRYSTUSA KRÓLA WSZECHŚWIATA
Piłat powiedział do Jezusa: «Czy Ty jesteś Królem Żydowskim?» Jezus odpowiedział: «Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?» Piłat odparł: «Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Coś uczynił?» Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd». Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» Odpowiedział Jezus: «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu»
Spośród
wielu tytułów, jakie Pismo święte nadaje Jezusowi jest tytuł króla.
Jezus – Król. Tytuł ten wyeksponowany jest szczególnie w czasie procesu
Jezusa i na krzyżu: Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: „To jest król żydowski”
Jezus
objawia swoje królestwo poprzez cierpienie i krzyż. Właśnie wtedy, gdy
zostaje osądzony, znienawidzony, odrzucony, przybity do krzyża…, jest
królem. Ten obraz kłóci się z naszym pojęciem króla. Tytuł królewski
zwykle wiążemy z władzą, mocą, bogactwem, splendorem, sławą… Jezus Król
wskazuje na inne wartości: cichość, pokorę, miłosierdzie, przebaczenie,
sprawiedliwość, pokój, cierpienie… Te wartości głosił w swym nauczaniu,
życiu, i w końcu w swojej męce i śmierci.
Dzisiejsza Ewangelia relacjonuje „proces” Jezusa. Piłat stawia Jezusowi pytanie: Coś uczynił? A odpowiedź daje jeden ze złoczyńców z krzyża: On nic złego nie uczynił . Jezus „nie uczynił nic złego”.
Ale uczynił coś „znacznie gorszego”. Zakłócił dobre samopoczucie elity
kapłańskiej, zburzył układy i stabilizacje, odsłonił hipokryzje i
wskazał drogę - drogę prawdy i miłości. Dlatego „musiał umrzeć”.
Droga
Jezusa, droga Ewangelii, królestwo Boże to nie honory, przywileje,
kariera, zewnętrzny przepych, sukces, rzeczy spektakularne. Ale
uniżenie, pokora, prostota. I taka droga rozmija się z naszymi
ambicjami, planami, interesami. Jest niewygodna. W królestwie Jezusa nie
chodzi jednak o wygodę, ale o życie w prawdzie: Każdy, kto jest z prawdy słucha głosu mojego.
Jezus
nie jest królem poprzez ludzkie nominacje. Jest Królem jako Bóg. Jest
całkowicie wolny wobec ludzkich układów, zależności, wartości, bo wie,
że Jego królestwo nie jest ze świata. Królewska godność Jezusa pochodzi od Boga i nikt z ludzi ani żadne zadane cierpienie nie może Mu jej odebrać.
My także tworzymy królestwo Jezusa, albo jak mówi Jezus, królestwo Boże jest pośród nas.
Każdy z nas ma królewską godność. Wypływa ona z relacji do Boga. W
każdym z nas jest obraz i podobieństwo Boga. Każdy z nas jest piękny, bo
nosi w sobie ślady Boga, jest ikoną Boga. I jest to dar, wartość,
której nie może zniszczyć żaden człowiek.
Piłat
powiedział do Jezusa: «Czy Ty jesteś Królem Żydowskim?» Jezus
odpowiedział: «Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o
Mnie?» Piłat odparł: «Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani
wydali mi Ciebie. Coś uczynił?» Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie
jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi
biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie
jest stąd». Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?»
Odpowiedział Jezus: «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to
przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z
prawdy, słucha mojego głosu»
Co lub, kto króluje w moim sercu, domu,
rodzinie? Jakimi wartościami żyję dziś? Jak na co dzień wygląda moje
„życie w prawdzie”? Jaka jest świadomość mojego człowieczeństwa i
godności? Co myślę, modląc się codzienną modlitwą Ojcze nasz, i wypowiadając słowa: przyjdź królestwo Twoje?
sobota, 14 listopada 2015
XXXIII NIEDZIELA ZWYKŁA
W owe dni, po tym ucisku, słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku. Gwiazdy będą padać z nieba i moce na niebie zostaną wstrząśnięte. Wówczas ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłokach z wielką mocą i chwałą. Wtedy pośle On aniołów i zbierze swoich wybranych z czterech stron świata, od krańca ziemi aż do szczytu nieba. A od drzewa figowego uczcie się przez podobieństwo! Kiedy już jego gałąź nabiera soków i wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest, we drzwiach. Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie. Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą. Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec.
Uczeń Jezusa ma być zawsze gotowy na przyjście Pana, ma czuwać. Jezus zachęca nas, byśmy uczyli się od drzewa figowego. Podobnie jak rozpoznajemy początek wiosny po młodych liściach, powinniśmy uczyć się rozpoznawać zbliżający się koniec. Czas między kwitnieniem i owocowaniem drzewa figowego jest krótki. Tylko miesiąc. Podobnie nasz czas na ziemi jest krótki. Kilkadziesiąt lat wobec wieczności jest jak kropla w oceanie, nie znaczy prawie nic.
Raniero
Cantalamessa porównuje życie na ziemi do ptaków siedzących na cienkich
przewodach elektrycznych. Zarówno za nimi jak i przed nimi jest pustka.
Mogą tylko zerwać się do lotu. I co jakiś czas jeden z nich odłącza
się, odlatuje w przestrzeń. My ludzie, tu na ziemi, jesteśmy jak
wędrowne ptaki przygotowujące się do wielkiego lotu.
Podtrzymujemy się na wątłym oparciu, żyjemy jeden obok drugiego i
czujemy samotność wobec niezmiernej pustki - przyszłości. Od czasu do
czasu ktoś się odłącza, umiera, znika w wieczności. Więcej niż jeden
człowiek na sekundę. Może jest to smutny obraz, ale nie dla nas, chrześcijan, bo wiemy, że ten wielki lot
prowadzi nas do wieczności, do Boga. Przestrzeń, w którą odchodzimy nie
jest pustką, ale wiecznym szczęściem, miłością, życiem w Bogu, który
jest samą Miłością.
Życie w perspektywie eschatologicznej prowadzi do wolności. Wiemy, że wszystko jest względne, przemijające, żyjemy niejako na walizkach, jesteśmy w podróży a nasza ojczyzna jest w niebie. Stąd nie musimy nadmiernie się lękać o rzeczywistość tymczasową. Z
drugiej jednak strony żyjemy w świecie, w czasie, w historii. I nie
możemy uciekać od niej i pod fałszywym pretekstem poddawać się lenistwu,
uciekać od trudu i zaangażowania codziennego, pogardzać tym, co
przemijające, albo uważać, że jesteśmy stworzeni tylko do większych rzeczy. Zmierzamy do wieczności, ale przez ziemię. Mamy czuwać, przygotowywać się na ten nasz ostatni lot, aby on był radosny, wolny.
Życie
na ziemi wymaga trudu, przeżywania dnia po dniu, w cierpliwej wierności
Bogu, własnemu sumieniu, obowiązkom. Zwłaszcza gdy przychodzą
trudności, kryzysy, nic nie wychodzi, pojawiają się porażki w pracy,
życiu osobistym, przychodzą wątpliwości w wierze . Ostatecznie
nie jest jednak ważne, co czynimy, ale w jaki sposób. Ile miłości
wkładamy w nasz codzienny wysiłek i trud. Jeżeli przeżywamy życie z
Bogiem, kochamy innych ludzi i siebie, nie musimy martwić się o koniec.
Koniec będzie wtedy dalszym ciągiem tego, co czynimy tu na ziemi,
dalszym ciągiem miłości.
Czy
doświadczam mojego życia na wzór życia wędrowca, pielgrzyma? Czy nie
uciekam w kwietyzm bądź aktywizm, pracoholizm? Co jest podstawowym
uczuciem na mojej drodze życia: lęki o siebie, swoje życie i przyszłość
czy zaufanie?
sobota, 7 listopada 2015
XXXII NIEDZIELA ZWYKŁA
Jezus
nauczając mówił: «Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą
oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze
krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów
i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną
wyrok». Potem usiadł naprzeciw skarbony i przypatrywał się, jak tłum
wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele.
Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden
grosz. Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: «Zaprawdę,
powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy
kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona
zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swe
utrzymanie»
W czasach Jezusa uważano, że od kobiety nie można się wiele nauczyć. Kobiety
były traktowane na równi z dziećmi i niewolnikami. Nie mogły modlić się
w świątyni ani studiować Pisma. Kobiety nie miały również żadnych praw społecznych ani politycznych.
Niemal jak przedmioty przechodziły z rąk ojców w ręce mężów. Wdowy
uznawano za osoby znajdujące się na marginesie życia społecznego. Były
pozbawione prestiżu społecznego i szacunku. Jezus natomiast ukazuje
kobietę - wdowę jako niezwykły wzór do naśladowania, wzór
bezinteresownej hojności.
Uboga wdowa jest kobietą pokorną, prostą, przejrzystą i cichą. Dyskretnie, by nikt jej nie widział wrzuca wszystko, co miała do skarbony. Żydzi,
gdy wrzucali pieniądze do skarbony w świątyni, informowali kapłana o
ich wysokości i przeznaczeniu. Pieniądze wrzucali do trzynastu skarbon,
nazywanych trąbami, które znajdowały się na Dziedzińcu Kobiet w świątyni jerozolimskiej.
Dar
biednej wdowy jest całkowicie bezinteresowny. Jest to kategoria
miłości, która stoi poza wszelką przezornością, która daje wszystko. I w
rzeczywistości także wszystko otrzymuje. Wielkim bogactwem tej kobiety
jest wiara i ufność w Bożą Opatrzność, w Boże miłosierdzie. Taka wiara
uwalnia od trosk i lęków i daje wewnętrzną wolność.
Jezus podziwia tę kobietę i stawia za wzór: Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony.
Ona wpisuje się w hierarchię Jezusa, w perspektywę Ewangelii: ten, kto
dał więcej, ale na pokaz i z tego, co mu zbywa, w istocie dał mniej. Kto
chce być pierwszy, będzie ostatni. Komu się wydaje, że jest wielki, w
rzeczywistości jest mały. W perspektywie Bożej, nie jest ważne, czy daje
się dużo, czy mało. Ważne jest, czy daje się z czystego serca. Nie
chodzi więc o ilość, ale o wartość, o czystość intencji.
Uboga
wdowa pokazuje, że można dać bardzo wiele, nic nie znacząc i prawie nic
nie posiadając. Wystarczy otworzyć swoje serce, nieraz bardzo
skurczone. W dzisiejszym świecie rodzice chcą przekazać dziecku jak
najwięcej rzeczy materialnych. Dzieci mają niemal wszystko. Brakuje im
tylko jednego – miłości. To jest ten grosik ubogiej wdowy, który przewyższa wszystkie inne dary.
Co ja daję? W jaki sposób? Czy potrafię łączyć ludzką przezorność z zaufaniem Bożej Opatrzności? I czy potrafię uczyć się od ludzi prostych, ubogich, mało znaczących w ludzkiej hierarchii?
Subskrybuj:
Posty (Atom)


